سورهٔ عادیات

محل نزول:   مکّه
تعداد کل آیات: ۱۱
نام‌های سوره:
عادیات
نمایش آیات ۱ الی ۱۰ | صفحه بعدی (نمایش تمام آیات سوره)
تفسیر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيم


١ وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا

سوگند به [گلهٔ] اسبان نفس نفس زن [در جهاد]

- ترجمه سلطانی

سوگند به اسبان نفس نفس زن

- ترجمه راستین

قسم به اسبانی که (سواران اسلام در جهاد با کفار تاختند تا جایی که) نفسشان به شماره افتاد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٢ فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا

و جهانندگان جرقّه‌های آتش [از خروج آتش از ملاقات (بر هم خوردن) سمّ‌های اسبان و سنگ‌ها]

- ترجمه سلطانی

و جهانندگان جرقّه‌های آتش

- ترجمه راستین

و در تاختن از سم خود بر سنگ آتش افروختند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٣ فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا

و تیزرانان صبحگاهی

- ترجمه سلطانی

و تیزرانان صبحگاهی

- ترجمه راستین

و (بر دشمن شبیخون زدند تا) صبحگاه (آنها را) به غارت گرفتند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٤ فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا

که در آن (صبح یا با دویدن) گرد و خاکی (غباری پراکنده) هست

- ترجمه سلطانی

که در آن گرد و خاکی (غباری) هست

- ترجمه راستین

و گرد و غبار از دیار کفار بر انگیختند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٥ فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا

و جمعاً در میانهٔ آن قرار می‌گیرند {این سوره در جنگ علی (ع) با اهل وادی یابس نازل شد که دوازده هزار نفر بودند که آماده شدند و عهد بستند و عقد (قرار داد) کردند بر اینکه محمّد (ص) و علی بن ابی طالب (ع) را بکشند، و چون اهل وادی یابس مقدم علی (ع) را شنیدند از آنها به مقابلهٔ او خارج شدند، پس علیّ (ع) فرمود نزد شما آمدیم تا اسلام را بر شما عرضه کنیم پس اگر قبول کنید فبها المراد وگرنه با شما جنگ خواهیم کرد، پس گفتند: ما با تو و با اصحابت جنگ می‌کنیم، و موعود بین ما و تو وقت ظهر از فردا است، و برگشتند و علی (ع) برگشت، و چون شب تاریک شد به اصحابش امر کرد که به چهارپایانشان احسان (رسیدگی) کنند و چون عمود صبح شکافته شد به تاریکی با مردم نماز گزارد سپس با اصحابش بر آنها تاخت کرد و هنوز ندانسته بودند تا آنکه اسبان بر آنان تاختند و آنها شکست خوردند، مسلمانان تا آنوقت مثل آن غنیمت نگرفته بودند جز آنکه از خیبر بود زیرا آن مثل خیبر بود، و خدای تبارک در آنروز این سوره را نازل کرد}

- ترجمه سلطانی

و جمعاً در میانهٔ آن قرار می‌گیرند

- ترجمه راستین

و سپاه دشمن را همه در میان گرفتند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٦ إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

همانا انسان بر پروردگارش البتّه بسیار ناسپاس است {کنود کافر نعم و کافر و لوّام (ملامت کننده) بر پروردگارش تعالی، و بخیل، و عاصی، و کسی که خودش می‌خورد و لکن او دیگران را منع می‌کند و بنده‌اش را می‌زند است، و مراد از «انسان» مطلق انسان است}

- ترجمه سلطانی

همانا انسان بر پروردگارش البتّه بسیار ناسپاس است

- ترجمه راستین

(قسم به اسبان این مجاهدان دین خدا) که انسان نسبت به پروردگارش کافر نعمت و ناسپاس است.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٧ وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِكَ لَشَهِيدٌ

و همانا او بر آن (کنود) البتّه بسیار شاهد است (شهادت می‌دهد) [یعنی اینکه انسان شهادت می‌دهد و می‌داند که او کنود (ناسپاس نعمت) است، یا خداوند شهادت می‌دهد بر اینکه او کنود است]

- ترجمه سلطانی

و همانا او بر آن البتّه بسیار شاهد است

- ترجمه راستین

و (خدا و یا) خود او بر این ناسپاسی محققا گواه است.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٨ وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

و همانا او بر دوستی خیر (مال، حیات، ملایمات بر انسان) البتّه شدید است [یعنی بخیل یا قویّ (بسیار گرسنه) است]

- ترجمه سلطانی

و همانا او بر دوستی خیر (مال) البتّه شدید است

- ترجمه راستین

و هم او بر حب مال دنیا سخت فریفته و بخیل است.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٩ أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ

آیا پس نمی‌داند آنوقت (در بعث) که آنچه که در قبرها است [یعنی قبور خاک از اموات، و قبور ابدان از قوا و فعلیّات، و قوا و استعدادات مکمونه] زیرورو می‌شود

- ترجمه سلطانی

آیا پس نمی‌داند آنوقت که آنچه که در قبرها است زیرورو می‌شود

- ترجمه راستین

آیا آدمی نمی‌داند که روزی آنچه (از مردگان) در دل قبرهاست همه بیرون ریخته می‌شود؟

- ترجمه الهی قمشه‌ای
جزء ۳۰
سوره عادیات
حزب ۱۲۰

١٠ وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ

و آنچه که در سینه‌ها هست [از نیّات و ارادات و خیالات و اعتقادات] حاصل شود

- ترجمه سلطانی

و آنچه که در سینه‌ها هست حاصل شود

- ترجمه راستین

و آنچه در دلها پنهان است همه را پدیدار سازند؟

- ترجمه الهی قمشه‌ای
(نمایش تمام آیات سوره)