سورهٔ عصر آیه ۲

همانا انسان البتّه در زیان است {و انسان تا با بیعت خاصّهٔ ولویّه ایمان نیاورد بر طریق نمی‌باشد، زیرا طریق، علی (ع) و ولایت او است، و باب قلبش گشوده نمی‌شود و تا باب قلبش به ولایت تکلیفی که همان حَبْلٍ (ریسمان) از مردم است باز نشود هر آنچه که انجام دهد فعلیّتی در جهت نفس او که جهت سفلیّه است برای او حاصل می‌شود و هر آنچه که برای نفس از جهت سفلای آن فعلیّت حاصل شود انسانیّت او که همان ولایت تکوینی است که همان حَبْلٍ از خداوند است و بضاعت او انسانیّت او است تحت این فعلیّت مختفی می‌شود و اختفاء (مخفی شدن) آن خسران (زیان) بضاعت او است و انسان آنی خالی از فعل و فعلیّت نمی‌شود، پس جمیع افراد انسان بنابر استمرار در خسری (زیانی) هستند}

همانا انسان البتّه در زیان است

که انسان هم در خسارت و زیان است.