سورهٔ ماعون آیه ۲

و آن کسی که یتیم را [به عنف (زور)] می‌راند (دفع می‌کند) {گفته‌ااند دربارۀ ابوجهل نازل شد او بر یتیمی وصیّ بود، او عریان نزد وی آمد و درخواست لباس از مال خودش کرد، پس او را زد و یتیم را دفع کرد (هُل داد)، و زدن او رذیلت غضبیّه است، بلکه ارداء (پست‌ترین) رذائلِ آن است برای اینکه تحقیر حقیر ضعیف و (حال آنکه) از شأن او این است که بر او رحم شود و زدن او و دفع او و استکبار بر او ارداء (پست‌تر) از استکبار بر قویّ منیع (کسی که نتوان بر او چیره شد) است}

و آن کسی که یتیم را می‌راند

این همان شخص (بی رحم) است که یتیم را (از در خود) به قهر می‌راند.