سورهٔ هود

محل نزول:   مکّه
تعداد کل آیات: ۱۲۳
نام‌های سوره:
هود
صفحه قبلی | نمایش آیات ۱۱۱ الی ۱۲۰ | صفحه بعدی (نمایش تمام آیات سوره)
تفسیر

١١١ وَإِنَّ كُلًّا لَّمَّا لَيُوَفِّيَنَّهُمْ رَبُّكَ أَعْمَالَهُمْ إِنَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ خَبِيرٌ

و همانا اینان بر آنچه که هستند البتّه پروردگار تو اعمال آنها را وفا می‌کند که او به آنچه که عمل می‌کنند آگاه است

- ترجمه سلطانی

و همانا اینان بر آنچه که هستند البتّه پروردگار تو اعمال آنها را وفا می‌کند که او به آنچه که عمل می‌کنند آگاه است

- ترجمه راستین

و محققا خدای تو همه خلق را به جزای همه اعمالشان می‌رساند، که او بر همه کردار خلق آگاه است.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٢ فَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَمَن تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

پس [وقتی که امر این‌چنین می‌باشد] استقامت کن چنانکه به تو و به کسانی که با تو توبه کرده‌اند امر شده و طغیان نکنید [و از استقامت خارج نشوید] که او به آنچه که عمل می‌کنید بینا است

- ترجمه سلطانی

پس استقامت کن چنانکه به تو و به کسانی که با تو توبه کرده‌اند امر شده و طغیان نکنید که او به آنچه که عمل می‌کنید بینا است

- ترجمه راستین

پس تو چنان که مأموری استقامت و پایداری کن و کسی که با همراهی تو به خدا رجوع کند نیز پایدار باشد، و (هیچ از حدود الهی) تجاوز نکنید که خدا به هر چه شما می‌کنید بصیر و داناست.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٣ وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ

و به کسانی که ظلم کرده‌اند متمایل نشوید که آتش شما را لمس می‌کند و غیر از خداوند اولیائی ندارید [پس آنها را اولیاء مگیرید] سپس یاری نمی‌شوید

- ترجمه سلطانی

و به کسانی که ظلم کرده‌اند متمایل نشوید که آتش شما را لمس می‌کند و غیر از خداوند اولیائی ندارید سپس یاری نمی‌شوید

- ترجمه راستین

و (شما مؤمنان) هرگز نباید با ظالمان همدست و دوست و بدانها دلگرم باشید و گر نه آتش (کیفر آنان) در شما هم خواهد گرفت و در آن حال جز خدا هیچ دوستی نخواهید داشت و هرگز کسی یاری شما نخواهد کرد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٤ وَأَقِمِ الصَّلَاةَ طَرَفَيِ النَّهَارِ وَزُلَفًا مِّنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَنَاتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئَاتِ ذَلِكَ ذِكْرَى لِلذَّاكِرِينَ

و نماز را بپا دارید در دو طرف روز (سپیده دم و مغرب) و به نزدیکی از شب (عشاء) همانا نیکی‌ها بدی‌ها را می‌برند آن تذکّری برای ذاکرین است

- ترجمه سلطانی

و نماز را بپا دارید در دو طرف روز و به نزدیکی از شب همانا نیکی‌ها بدی‌ها را می‌برند آن تذکّری برای ذاکرین است

- ترجمه راستین

و نماز را در دو طرف (اول و آخر) روز به پا دار و نیز در ساعات آغازین شب، که البته حسنات و نکوکاریها، سیّئات و بدکاریها را نابود می‌سازد، این (نماز یا این سخن که حسنات شما سیّئات را محو می‌کند) یادآوریی است برای اهل ذکر و پندی بر مردم آگاه است.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٥ وَاصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

و [بر اذیّت قومت] صبر کن [تا تو را از استقامت خارج نکنند و تو را در طغیان و رکون (اعتماد) به غیر خداوند داخل نکنند، و بر طاعات خصوصاً نمازهای پنجگانه با بجا آوردن آنها با جمیع شرایط آنها] که همانا خداوند اجر نیکوکاران را ضایع نمی‌کند

- ترجمه سلطانی

و صبر کن که همانا خداوند اجر نیکوکاران را ضایع نمی‌کند

- ترجمه راستین

و صبر کن که خدا هرگز اجر نیکوکاران را ضایع نگذارد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٦ فَلَـوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِن قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِّمَّنْ أَنجَيْنَا مِنْهُمْ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ

پس چرا از قرون (پیشینیان) قبل از شما دارندهٔ ذخیره (فضل) نبودند که مردم را از فساد کردن در زمین نهی می‌کنند مگر قلیلی از کسانی از آنها را که نجات داده‌ایم و کسانی که ظلم کردند از آنچه که در آن خوشگذرانی کرده‌اند پیروی کرده‌اند و (حال آنکه) مجرم بودند [یعنی بر آن تمرین کردند و جرم کردن سجیّهٔ آنها شد]

- ترجمه سلطانی

پس چرا از قرون (پیشینیان) قبل از شما دارندهٔ ذخیره (فضل) نبودند که مردم را از فساد کردن در زمین نهی می‌کنند مگر قلیلی از کسانی از آنها را که نجات داده‌ایم و کسانی که ظلم کردند از آنچه که در آن خوشگذرانی کرده‌اند پیروی کرده‌اند و (حال آنکه) مجرم بودند

- ترجمه راستین

پس چرا در امم گذشته مردمی با عقل و ایمان وجود نداشت که (خلق را) از فساد و اعمال زشت نهی کنند مگر عده قلیلی که نجاتشان دادیم، و ستمکاران از پی تعیّش به نعمتهای دنیوی رفتند و مردمی فاسق بدکار بودند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٧ وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرَى بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ

و پروردگار تو [بر آن] نباشد که با ظلم کردن [اهل] قریه‌ها را و (در حالی که) اهل آنها اصلاحگر هستند هلاک کند

- ترجمه سلطانی

و پروردگار تو (بر آن) نباشد که با ظلم کردن (اهل) قریه‌ها را و (در حالی که) اهل آنها اصلاحگر هستند هلاک کند

- ترجمه راستین

و خدا بر آن نیست که هیچ قومی و هیچ اهل دیاری را در صورتی که آنها مصلح و نیکوکار باشند به ظلم هلاک کند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای
جزء ۱۲
سوره هود
حزب ۴۷

١١٨ وَلَوْ شَاءَ رَبُّكَ لَجَعَلَ النَّاسَ أُمَّةً وَاحِدَةً وَلَا يَزَالُونَ مُخْتَلِفِينَ

و اگر پروردگار تو می‌خواست البتّه مردم را امّتی واحد [بر دینی واحد که متوجّه به مقصدی واحد هستند] قرار می‌داد و (حال آنکه) آنها پیوسته اختلاف کننده‌اند

- ترجمه سلطانی

و اگر پروردگار تو می‌خواست البتّه مردم را امّتی واحد قرار می‌داد و (حال آنکه) آنها پیوسته اختلاف کننده‌اند

- ترجمه راستین

و اگر خدای تو می‌خواست همه (ملل و مذاهب) خلق را یک امت می‌گردانید و لیکن دائم با هم در اختلاف خواهند بود.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٩ إِلَّا مَن رَّحِمَ رَبُّكَ وَلِذَلِكَ خَلَقَهُمْ وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ

مگر به کسی که پروردگارت رحم کرده و آنها را برای آن خلق کرده است و کلمهٔ پروردگارت تمام شده که البتّه حتماً جهنم را از جنّ و مردم، همگی، پُر می‌کنم

- ترجمه سلطانی

مگر به کسی که پروردگارت رحم کرده و آنها را برای آن خلق کرده است و کلمهٔ پروردگارت تمام شده که البتّه حتماً جهنم را از جنّ و مردم، همگی، پُر می‌کنم

- ترجمه راستین

مگر آن کس که خدای تو بر او رحم آورد و برای همین آفریدشان، و کلمه (قهر) خدای تو به حتم و لزوم پیوست که فرموده دوزخ را از کافران جن و انس پر خواهم ساخت.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٢٠ وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنبَاءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهِ فُؤَادَكَ وَجَاءَكَ فِي هَذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَذِكْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ

و هر کدام از خبرهای رسولان آنچه که با آنها قلب تو را ثابت کنیم بر تو قصّه می‌کنیم [تا خوف و اضطراب و نه شکّ و ارتیاب به آن عارض نشود و از طریق طاعت به سوی غیر آن منصرف نشود] و در این [قصص (قصّه گویی، حکایات) نه در غیر آنها] حقّ به سوی تو آمده [پس از تطویل آنها و تکرار آنها ملول مشو زیرا فایدهٔ آنها و همان آمدن حقّ و ثبات فؤاد است که اعظم فوائد و والاترین آنها است و آمدن حقّ همان ظهور ملکوت و ملکوتیان بر او است زیرا آنها صورت حقّ هستند، برای اینکه حقّ همان مقام ولایت است و جبروت و ملکوت صورت آن هستند و مُلک نیز به جهت حقّ بودن صورت آن است، و چون آمدن ولایت جز به صورت ولیّ امر بر اشخاص بشری نمی‌باشد پس مراد از آمدن آن همان نزول سکینه است که آن ملکوت ولیّ امر است و ثبات فؤاد بشر به آن است] و پندی و یادآوریی برای مؤمنین است [یعنی دوتای اوّل خاصّ برای تو هستند و این دو برای جملهٔ مؤمنین است]

- ترجمه سلطانی

و هر کدام از خبرهای رسولان آنچه که با آنها قلب تو را ثابت کنیم بر تو قصّه می‌کنیم و در این، حقّ به سوی تو آمده و پندی و یادآوریی برای مؤمنین است

- ترجمه راستین

و ما از همه این حکایات و اخبار انبیا بر تو بیان می‌کنیم از آنچه که قلب تو را به آن قوی و استوار گردانیم، و در این شرح حال رسولان آنچه حق و صواب است بر تو آمده و اهل ایمان را نیز پند و عبرت و تذکر باشد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای
(نمایش تمام آیات سوره)