سورهٔ هود

مگر کسانی که صبر کردند و اعمال صالح کردند آنان آمرزشی و اجری کبیر دارند

پس شاید تو بعضی از آنچه که به تو [دربارهٔ فضیلت علی (ع) یا دربارهٔ ولایتش] وحی می‌شود را ترک کنی و سینه‌ات به خاطر آن تنگ شود [برای این] که می‌گویند [اگر صادق بود در اینکه بر او وحی نازل می‌شود یا در اینکه او دعایش را اجابت می‌کند] چرا بر او گنجی نازل نشده یا ملکی با او نیامده [تا به او کمک می‌کرد یا او را تصدیق می‌نمود] جز این نیست که تو بیم دهنده‌ای هستی [یعنی برای تو این ترک کردن به خاطر قول آنها و استهزاء آنان سزاوار نیست، برای اینکه شأن تو انذار است و قبول آنها و رّد آنان بر عهدهٔ تو نیست تا آنکه به خاطر رّد آنها شأنت را ترک کنی] و خداوند است که بر هر چیزی وکیل است [نه تو، و بر تو نیست جز آنچه که آن شأن تو است از انذار و تبلیغ آنچه که از سوی خداوند از آن نهی نشده‌ای]

یا می‌گویند آن را افتراء بسته است بگو پس ده سوره مثل آن مفتری (دروغ بافته شده) بیاورید و هر کس غیر از خداوند که می‌توانید [از شیاطین و جنّ که کاهنان آنها را می‌خوانند، و از کواکب و اصنام که مشرکین آنها را می‌خوانند، و از فصحائی که مردم گمان می‌کنند آنها قادر بر آوردن مثل آن هستند] را فراخوانید اگر راستگو می‌باشید [که او مفترى (بهتان زننده، افترا زننده) است]

پس اگر شما را اجابت نکردند پس بدانید جز این نیست که [قرآن] به علم (با اطلاع) خداوند نازل شده و اینکه خدایی جز او نیست [یعنی همانا کسانی که آنها را غیر از خداوند می‌خوانند از شیاطین و اصنام و کواکب، تصرّف و نه تسلّط بر چیزی ندارند و جز او کسی استحقاق عبودیّت ندارد] پس آیا شما مسلمان (تسلیم شده، مُنقاد خالص از ریب) هستید

کسی که [با اعمال اسلامیّهٔ خود و ارتکاب صور اعمال حسنه و تحمّل مشقّت‌ها و انفاق اموال در حفظ اسلام و اِعلاء (بلند گردانیدن) آن] زندگانی دنیا و زینت آن را بخواهد برای آنها اعمالشان را در آن (دنیا) [و نه در آخرت] وفا (به تمامی دادن) می‌کنیم {چنانکه منافقین از اصحاب رسول (ص) و اظلال (دنباله‌روها) آنها از اتباع آنها تا روز قیامت انجام می‌دهند و همچنین کسانی که متاعب (رنج‌ها) شدیده را در تحصیل مسایل دینی برای غرض وصول به مناصب دنیوى تحمّل می‌کنند} و آنها در آن کم داده نمی‌شوند

آنان کسانی هستند که در آخرت جز آتش ندارند و آنچه که در آنجا ساخته‌اند تباه می‌شود و آنچه که عمل می‌کرده‌اند باطل است

آیا پس [کسی که در ادّعایش بیّنه‌ای ندارد و دنیا را می‌خواهد] مانند کسی است که بر بینّه‌ای از پروردگارش می‌باشد و گواهی از او در پی او می‌آید و قبل از او کتاب موسی [او را] به عنوان امام و رحمت [معرفی کرده] است، آنها به آن [یعنی به قرآن یا رسول (ص) یا علی (ع) یا آنچه که از ولایت علی (ع) نازل شده] ایمان می‌آورند و کسی از این احزاب که به او کفر بورزد پس وعده‌گاه او آتش است پس از آن [یعنی از قرآن یا شأن رسالت یا علی (ع) یا شأن ولایت علی (ع)] در شکّ مباش همانا آن، حقّ از پروردگارت است و لکن اکثر مردم ایمان نمی‌آورند

و کیست ظالم‌تر از کسی که بر خداوند دروغی را افتراء می‌زند آنها بر پروردگارشان عرضه می‌شوند و شاهدان می‌گویند اینان کسانی هستند که بر پروردگارشان دروغ بسته‌اند هان لعنت خداوند بر ستمکاران {این آیه عامّ است دربارهٔ هر کسی که چیزی را ادّعاء کند و ادّعاء کند که آن از سوی خداوند است}

کسانی که از راه خدا باز می‌دارند و می‌خواهند که آن کج باشد [یعنی آن را به کجی طلب می‌کنند یا آن را در حالی که کج شده است طلب می‌کنند یعنی اگر کج شده باشد آن را طلب می‌کنند نه وقتی که مستقیم باشد] و آنها در آخرت همان کافرانند

آنان در زمین عاجز کننده نبوده‌اند و آنها غیر از خداوند اولیائی نداشته‌اند [تا آنان را از عقوبت خداوند حفظ کنند و آنچه که از امورشان فاسد شده است را اصلاح نمایند و کسانی را که آنها را اولیاء گمان می‌کنند از کسانی هستند که آنها را دون ولیّ امر (ع) نصب کرده‌اند، پس آنها از خودشان حفاظت نمی‌کنند و خودشان را اصلاح نمی‌کنند پس به دیگران چگونه است! پس حال اولیاء آنها که از اصنام و احبار و رهبان و رؤسایی که گمان می‌کنند آنها رؤسای دین هستند تولّی می‌جویند چگونه است؟] برای آنها عذاب مضاعف می‌شود استطاعت شنیدن [فضیلت علی (ع) را برای بغضشان به او (ع)] نداشتند و آنان نمی‌دیدند