سورهٔ ابراهیم آیه ۳۴

و از هر آنچه که [با زبان استعداد] از آن سؤال کرده بودید به شما داد و اگر بشمارید نعمت‌های خداوند را [که آنها را به مسئلت شما اعطاء کرده است]، آنها را احصاء نمی‌کنید همانا انسان البتّه بسیار ستمکار و بسیار ناسپاس است {خدای تعالی ناظر به سؤال استعداد و مُعط (عطاء کننده) به قدر آن است و مادّهٔ انسانیّت به قوای نباتی از غاذیّه با جنود آن و نامیّه با جنود آن و مولّده با اعوان آن از جهت نضج سؤال می‌کند، و به عنوان مستقرّ از دو کلیه و دو بیضه و بعد اتمام نضج (رشد) آنها ظرفی را استدعاء می‌کند که در آن استقرار یابد و نمو کند و از صورتی به صورتی و از حالی به حالی تبدیل شود و مربّیی را از نفوس بالغه و به عنوان متصرّف در ذات خود از قوای نباتیّه به مراتب آنها استدعاء می‌نماید که آن را تربیت نماید تا آنکه به اوان تولّدش می‌رسد و بعد تولّد هزار هزار ملک و هزار هزار قوّه را استدعاء می‌کند که با آنها فعل خود و نمو خود و بلوغ خود و خروج خود از دنیا به آخرت را تمام کند و همگی آنها را خداوند به آن عطاء می‌کند، این بحسب آنچه است که آن را به مدرکات قاصر خود درک می‌کنیم و امّا آنچه که آن را درک نمی‌کنیم پس غیر متناهی به حدّ است}

و از هر آنچه که از آن سؤال کرده بودید به شما داد و اگر بشمارید نعمت‌های خداوند را، آنها را احصاء نمی‌کنید همانا انسان البتّه بسیار ستمکار و بسیار ناسپاس است

و از انواع نعمتهایی که از او درخواست کردید به شما عطا فرمود، و اگر نعمتهای (بی انتهای) خدا را بخواهید به شماره آورید هرگز حساب آن نتوانید کرد، (با این همه لطف و رحمت خدا) باز انسان سخت ستمگر و کفر کیش و ناسپاس است.