سورهٔ ابراهیم آیه ۳۵

و [به یاد آور یا یادآوری کن] آنوقت که ابراهیم گفت پروردگارا این شهر (مکّه) را امن (دارای امنیّت) قرار بده و از من و فرزندانم دور بدار که اصنام [مصنوعه یا اصنام اهویه] را بپرستیم {«بلد» (شهر) مکّه و عمارت آن به سعی ابراهیم (ع) و تعمیر (عمارت کردن) او بود چنانکه بیت به سعی او و تعمیر او بود و بلد به عنوان مظهر برای صدر منشرح او به اسلام مطهّر از وساوس و ارجاس (پلیدی‌ها) است، و بیت به عنوان مظهر برای قلب او است که همان بیت الله حقیقی است، و خدای تعالی شأنه دعای او را اجابت کرده به حیثی که صدر او را مأمن از هر شرّ و فساد و بلدش را به مواضعه بر امر تکلیفی خود مأمن قرار داد که بر احدی و نه حیوانی و نه نباتی که در حرم باشد تعرّض نشود}

و (به یاد آور یا یادآوری کن) آنوقت که ابراهیم گفت پروردگارا این شهر را امن قرار بده و از من و فرزندانم دور بدار که اصنام را بپرستیم

و (یادآر) وقتی که ابراهیم عرض کرد: پروردگارا، این شهر (مکه) را مکان امن و امان قرار ده و من و فرزندانم را از پرستش بتان دور دار.