سورهٔ نحل

و اگر خداوند مردم را به ظلم آنها [و منجمله اِناث نامیدن ملائکه و نسبت دادن فرزند به خداوند یا تمثیل برای او به مثلى غیر لائق به شأن او] مؤاخذه می‌کرد بر آن (زمین) جنبنده‌ای را باقی نمی‌گذاشت و لکن [مجازات] آنها را تا وقت معیّنی به تأخیر می‌اندازد [تا به آنچه از شقاوت که می‌رسند برسند و کسانی که توبه می‌کنند توبه کنند و کسانی که سعادت می‌یابند سعادت یابند] و وقتی که اجل آنها فرا رسد (مقدّر شود) نه ساعتی تأخیر می‌کنند و نه جلو می‌افتند

و آنچه را که [خود از آن] کراهت می‌ورزند [از دختران و شرکاء در ریاست و اراذل (پست‌ترها، پست‌ترین‌ها) اموال] برای خداوند قرار می‌دهند و زبان‌هایشان [این] دروغ را توصیف می‌کنند که آنها [سرانجام] نیکی دارند [حال آنکه] قطعاً آتش برای آنها است و اینکه آنها [در آنچه که برای خودشان ادّعاء می‌کردند یا در اعمالشان] افراط کننده‌اند

خدای را سوگند که البتّه به امّت‌های قبل از تو فرستادیم [چنانکه تو را نزد این امّت فرستادم] سپس شیطان اعمال آنان را برای آنها زینت داد [همانطور که برای اینان زینت داده است پس برای آنچه که انجام دادند محزون مباش زیرا این امری حادث در زمان تو نیست] و او (شیطان) امروز ولیّ آنها است و آنها (امم گذشته یا امّت تو) عذابی دردناک دارند

و ما این کتاب را بر تو نازل نکردیم مگر برای اینکه چیزی که دربارهٔ آن با یکدیگر اختلاف کرده‌اند را برای آنها روشن کنی {و معظم آنچه که در آن اختلاف کرده‌اند همان ولایت است} و [ولایت] به عنوان هدایت و رحمت است برای مردمانی که [به خداوند] ایمان می‌آورند [و به آخرت اذعان می‌نمایند یا با ایمان عامّ و بیعت نبویّه ایمان می‌آورند]

و خداوند از آسمان آب را نازل کرد و با آن [با رویانیدن دانه‌هایی که زیر خاک هستند و عروقی (ریشه‌ها) که در آنها است] زمین را بعد مرگ آن زنده نمود [و این‌چنین است زنده کردن شما بعد مرگتان در حالی که شما نطفه و جمادی هستید و بعد مرگتان از حیات حیوانی و احیاء شما در نشور] همانا در آن البتّه نشانه‌ای [دالّ بر برانگیختن شما و بر علم خداوند و قدرت او] هست برای مردمانی که می‌شنوند [یعنی استسلام یا طلب تسلیم شدن می‌کنند]

و همانا [ای مؤمنین و ای مردم] برای شما در چهارپایان البتّه عبرتی هست، از آنچه که در شکم‌هایشان هست از بین سرگین و خون، شیری خالص به شما می‌نوشانیم که برای نوشندگان گوارا است

و از میوه‌های نخل‌ها و انگورها که از آن مست کننده‌ای و روزیی نیکو می‌گیرید همانا در آن البتّه نشانه‌ای هست برای مردمانی که تعقّل می‌کنند

و پروردگار تو به زنبور {با الهام فطری تکوینی، به معنی اینکه در وجود او تدبیری ودیعت کرده که عقلاء از مثل آن عاجزند} وحی کرد که از کوه‌ها خانه‌هایی را برای خود بگیر و از درختان و از آنچه که بالا می‌برند [از کروم (موها، درختان انگور) که آنها را بالا می‌برند و بر داربست‌ها می‌بندند و از سقف‌هایی که آنها را مرتفع می‌نمایند]

سپس از همهٔ میوه‌ها [لطیفش و خالصش را] بخور آنگاه راه‌های پروردگارت را به راهواری [یعنی در حالی که راه‌های پیمودن را خداوند سهل می‌کند] بپیما، از شکم آنها شرابی (نوشیدنی، همان عسل) در رنگ‌های مختلف خارج می‌شود که در آن [منفرداً یا منضماً با غیر خود برای مزاج‌های سرد و گرم آن] برای مردم شفاء هست همانا در آن البتّه نشانه‌ای هست برای مردمانی که تفکّر می‌کنند

و خداوند شما را خلق کرد سپس شما را [در آجال (اجل‌ها) شما] می‌میراند و از میان شما کسانی هستند که به پست‌ترین [قسمت] عمر (سالخوردگی) ردّ (رسانده) می‌شوند تا آنکه بعد علم (دانایی) چیزی نداند [یعنی نمی‌داند آنچه را که قبل از آن می‌دانست] همانا خداوند بسیار دانا است [به آنچه که شایسته است و اینکه مرگ قبل از «أَرْذَلِ عُمر» برای شما بهتر است، و لذلک بیشتر شما به «أَرْذَلِ عُمر» نمی‌رسید] و [بر رساندن به «أَرْذَلِ عُمر»] بسیار توانا است