سورهٔ بقره آیه ۱۵۶

کسانی که وقتی مصیبتی به آنها اصابت می‌نماید [با زبان ابدانشان و احوالشان] می‌گویند ما برای خداییم و ما [در منتهی] به او مراجعت کننده‌ایم {و چون مصائب وارده بر انسان می‌باشد نه به مداخلهٔ نفس او و اختیار او در آن تا مآرب نفسانیش را غایت آن قرار دهد نمونهٔ اجر آن برای او، از کسر انانیّت او وکبریای او و تضرّع به پروردگارش و التجاء به او و قرب به او مشهود است به خلاف عبادات که انسان آن را به اختیار خود عمل می‌کند و در آن به اغراض نفس خویش نظر می‌کند پس این است که او در آن اجر و قرب و لذّتی نمی‌یابد}

کسانی که وقتی مصیبتی به آنها اصابت می‌نماید می‌گویند ما برای خداییم و ما به او مراجعت کننده‌ایم

آنان که چون به حادثه سخت و ناگواری دچار شوند (صبوری پیش گرفته و) گویند: ما به فرمان خدا آمده‌ایم و به سوی او رجوع خواهیم کرد.