سورهٔ بقره آیه ۲۴۵

کیست آنکه با قرض دادنی نیک [که برای آن عوضی طلب نکند] به خداوند قرض بدهد {قرض آنچه که آن را می‌دهی تا آن را قاض (بدل یا عوض گرفتن) کنی است، و اقراض (قرض دادن) نباشد مگر از آنچه که مملوک مُقرض (قرض دهنده) باشد، پس اگر شیء عاریه و ودیعه نزد شخص باشد پس اگر آن را به صاحبش ردّ کند آن ردّ کردن قرض نمی‌باشد و اگر آن به غیر صاحب آن داده شود حرام و تصرّف غصبی می‌باشد نه اقراضى، و آنچه که خداوند آن را استقراض می‌کند اختصاص به مال دنیوی ندارد، بلکه در جمیع آنچه که بحسب نشأت دنیوی و اخروی او از اموال و قوا و اعضاء برای انسان هست جاری می‌شود، و «اقراض حَسَن» (قرض دادن نیک) این است که به آن عوضی طلب نکند ولو قرب او تعالی باشد} پس او برایش چند برابر بیفزاید و خداوند است که [در حالتی] قبض می‌کند (می‌گیرد) و [در حالتی] بسط می‌دهد [پس قرض دهید و از خوف فقر و افناء امساک نورزید، برای اینکه خداوند نه غیر او از اقوامی رزق را قبض می‌کند و بر اقوامی بسط می‌دهد، یا در حالتی قبض می‌کند و در حالتی بسط می‌دهد و امساک سبب برای بسط و انفاق سبب برای قبض نمی‌باشد] و به سوی او بازگردانده می‌شوید [پس زیاده بر مضاعفِ عوض مستحقِّ رضایت او از شما و قرب شما به او می‌شوید]

کیست آنکه با قرض دادنی نیک به خداوند قرض بدهد (که برای آن عوضی طلب نکند) پس او برایش چند برابر بیفزاید و خداوند است که (در حالتی) قبض می‌کند (می‌گیرد) و (در حالتی) بسط می‌دهد و به سوی او بازگردانده می‌شوید

کیست که خدا را قرض الحسنه دهد تا خدا بر او به چندین برابر بیفزاید؟و خداست که می‌گیرد و می‌دهد، و همه به سوی او باز گردانده می‌شوید.