سورهٔ طه آیه ۱۳۲

و اهلت را به نماز امر کن [که آن نمونه‌ای از آن رزق است تا آن را طلب کنند و به او توجّه نمایند] {اهل او (ص) هر کسی است که با بیعت عامّه یا خاصّه به او انتساب دارد، و کسی که با دو بیعت و با نسبت جسمانی به او انتساب دارد به اهلیّت او اولی است از کسی که نسبت جسمانی نداشته باشد، و کسی که با دو بیعت منتسب است اولی است از کسی که فقط با بیعت عامّه انتساب دارد، و علیّ (ع) و فاطمه (ع) و حسن (ع) و حسین (ع) از دیگران اولی می‌باشند} و بر آن شکیبا باش، از تو رزقی را درخواست نمی‌کنیم ما [نه غیر ما] به تو روزی می‌دهیم و عاقبت برای تقوا [از اشتغال به جای نماز به غیر آن] است

و اهلت را به نماز امر کن و بر آن شکیبا باش، از تو رزقی را درخواست نمی‌کنیم ما به تو روزی میدهیم و عاقبت برای تقوا است

تو اهل بیت خود را به نماز و طاعت خدا امر کن و خود نیز بر نماز و ذکر حق صبور باش، ما از تو روزی (کسی را) نمی‌طلبیم بلکه ما به تو (و دیگران) روزی می‌دهیم، و عاقبت نیکو مخصوص (اهل) پرهیزکاری و تقواست.