سورهٔ طه

و دو چشمانت را به زیبایی (شکوه) زندگانی دنیوی به آنچه [از اصناف نعم صوریّه و مستلذّات قوای حیوانیّه] که با آن اصنافی از آنها را بهره‌مند ساخته‌ایم تا آنان را در آن فتنه کنیم [تا آنان را عذاب دهیم یا آنان را آزمایش کنیم برای اینکه کثرت اموال، سببی برای عذاب صاحب آنها است برای اهتمام وی به جمع کردن آنها و حفظ کردن آنها تا آنکه آنان به خاطر حفظ کردن آنها و جمع کردن آنها و طلب نمو آنها و برای خوف از فناء آنها و سرقت آنها حظوظ (بهره‌بری) بدنی را بر خودشان حرام می‌کنند حتّی که آنها برای خوف زوال آنها، از طیب خواب محروم می‌شوند و برای اینکه کثرت مال، مورث کثرت حقوق و تعبّد به ادای آن از جهت فرض (وجوب) و از جهت ندب (استحباب) است] خیره مکن و رزق پروردگارت [که به تو اعطاء کرده یا به آن مترقّب هستی] بهتر و باقی‌تر است

و اهلت را به نماز امر کن [که آن نمونه‌ای از آن رزق است تا آن را طلب کنند و به او توجّه نمایند] {اهل او (ص) هر کسی است که با بیعت عامّه یا خاصّه به او انتساب دارد، و کسی که با دو بیعت و با نسبت جسمانی به او انتساب دارد به اهلیّت او اولی است از کسی که نسبت جسمانی نداشته باشد، و کسی که با دو بیعت منتسب است اولی است از کسی که فقط با بیعت عامّه انتساب دارد، و علیّ (ع) و فاطمه (ع) و حسن (ع) و حسین (ع) از دیگران اولی می‌باشند} و بر آن شکیبا باش، از تو رزقی را درخواست نمی‌کنیم ما [نه غیر ما] به تو روزی می‌دهیم و عاقبت برای تقوا [از اشتغال به جای نماز به غیر آن] است

و گفتند چرا [محمّد (ص) در ادّعای نبوّتش] نشانه‌ای از پروردگارش [دالّ بر صدق او در نبوّتش] نزد ما نمی‌آورد آیا [آنها را بدون بیّنه ترک کرد] و بیّنهٔ آنچه که در کتب پیشینیان است نزد آنان نیامد

و اگر ما قبل از او [یعنی محمّد (ص) یا قرآن یا قبل از احتجاج با محمّد (ص) و کتابش] آنها را با عذابی هلاک کرده بودیم قطعاً [حجّتشان را بر ما به درشتی (گستاخی) می‌آوردند و] می‌گفتند: [ای] پروردگار ما، چرا نزد ما رسولی نفرستادی [که ما را به سوی تو دعوت کند، و ما را از غفلت خویش بیدار سازد و ما را از جهل خود خارج نماید] تا از آیات (رسولان و خلفا و کتب و احکام) تو تبعیّت کنیم قبل از آنکه [در دنیا] ذلیل شویم و [در آخرت] خوار شویم

بگو: هر کدام [از ما و شما بر آنچه که به آن نائل می‌شویم و بر آنچه که از عاقبت ظاهر می‌شود] منتظریم پس منتظر بمانید که بزودی خواهید دانست که چه کسی [از ما و شما] اصحاب راه مستوی است و چه کسی [به صراط] هدایت شده است.