سورهٔ انبیاء
آیه ۲
متن عربی آیه
٢ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ ذِكْرٍ مِنْ رَبِّهِمْ مُحْدَثٍ إِلَّا اسْتَمَعُوهُ وَهُمْ يَلْعَبُونَ
ترجمهها
ذکری (پندی) تازه [برای حساب] از پروردگارشان [در باطن خود به زجر (بازداشتن) ملک زاجر (بازدارنده) و نهی عقل ناهی و واردات نفسانیّه از هموم و غموم و خوابهای مُنذره (بیم دهنده) و مُبشّره (بشارت دهنده)، و در خارج به واردات خارجی از ابتلائات و امتحانات و دوائر (بلاها و سختیها، پیشامدها) دائره (بلاها و سختیهای وارده) که کم است که انسان از آنها خالی شود، و به تذکیرات (یادآوریها، اندرزها) انبیاء و اولیاء (ع) و علماء رضی الله عنهم از انذارات و تبشیرات] نزد آنان نیامد مگر آنکه آن را [با گوشهای باطنی و ظاهری خود] شنیدند و [حال آنکه با آن] لعب (بازی) میکنند [به اینکه آن را مانند اسمار (افسانهها) قرار میدهند که حقیقت ندارند، یا غیر آن برای عدم اعتداد (اعتناء) به آن] {«لعب» آن فعلی است که غایت عقلانی نداشته باشد و غایت خیالی داشته باشد، و «لهو» آنچه است که غایت عقلانی و نه غایت خیالی نداشته باشد و اگرچه در نفس امر، خالی از غایت غیر مستشعر به آن نباشد}
ذکری (پندی) تازه از پروردگارشان نزد آنان نیامد مگر آنکه آن را شنیدند و (حال آنکه) (با آن) بازی میکنند
این مردم غافل را هیچ پند و موعظه تازهای از جانب پروردگارشان نیاید جز آنکه آن پند را شنیده و باز به بازی دنیا و لهو و لعب عمر میگذرانند.
لغات
(برای دیدن جزییات هر کلمه روی آن کلیک کنید)