سورهٔ حج

و کسانی که دربارهٔ آیات ما [با ردّ و ابطال و منع و جحود (انکار)] سعی کردند عاجز شده هستند آنان اصحاب جحیم هستند

و قبل از تو رسولی و نه نبیّی نفرستادیم مگر وقتی که [چیزی از مشتهیات قوای حیوانی یا انسانی را از جهت دنیا یا از جهت آخرت] آرزو کند شیطان در آرزوی او [چیزی را خلاف متمنّاى او وقتی که حاصل می‌شود یا حصول آن نزدیک می‌شود] القاء می‌کند پس خداوند آنچه که شیطان القاء می‌کند را می‌زداید سپس خداوند آیات خود را محکم می‌کند [به اینکه از قلوب مؤمنین و نه از نظر نبیّ (ص) تغییر و نه تبدیل و نه تزویل نمی‌کند] و خداوند بسیار دانا است [و صلاح بندگانش را می‌داند در اینکه شیطان را خالی (رها) نگذارد تا آنچه را که می‌خواهد در متمنّى نبیّ (ص) القاء کند، تا با آن، خالص و مغشوش را اختبار (آزمودن) کند و مؤمن از منافق متمایز شود] و حکیم است [که جز برای غایات متقنه و جز با نظر به استعدادات مکمونه انجام نمی‌دهد]

تا آنچه که شیطان القاء می‌کند را برای کسانی که در قلوب آنها مرض هست و قلبشان سخت است به عنوان فتنه (اختبار، آزمایش، گمراهی، گناه، کفر، رسوایی، عذاب، گمراه کردن، ذوب کردن طلا و نقره، محنت، اختلاف در آراء) قرار بدهد و همانا ستمکاران البتّه در ستیزهٔ دوری هستند

و تا کسانی که علم داده شده‌اند [که آن نوری است که خداوند در قلب کسی که می‌خواهد می‌افکند یا علمی است که آن تمیز دقایق کثرات و احکام آنها است] بدانند که آن [القاء یا القاء شده، یا کتاب نبیّ (ص) یا دین او یا استخلاف (نصب خلیفه) او همان] حقّ [نازل شده] از پروردگار تو است [که به صورت باطل و بر زبان شیطان یا دست او است] و به او ایمان آورند پس قلوب آنها برای او فروتن شوند [یعنی به او اذعان کنند و منقاد او شوند یا با او با بیعت خاصّه یا عامّه بیعت کنند]، و همانا خداوند البتّه کسانی که ایمان (اسلام) آوردند را به راه مستقیم [ولایت علی (ع)] هدایت کننده است [یعنی خداوند البتّه کسانی که اسلام آورده‌اند را به ولایت علیّ (ع) هدایت می‌کند، زیرا صراط مستقیم از جهت تکوین و از جهت تکلیف همان ولایت است، یا همانا خداوند حتماً کسانی که با قبول ولایت و بیعت خاصّهٔ ولویّه و قبول دعوت باطنه و دخول ایمان در قلب ایمان آورده‌اند را در همهٔ امور حتّی در قرآن و آنچه که شیطان آن را در آنچه که رسول (ص) آن را تمنّا می‌کند القاء می‌کند و آنچه که شیطان آن را القاء می‌کند، به راه راست هدایت می‌کند]

و همواره کسانی که [به خداوند یا به تو یا به کتاب تو یا به آنچه که دربارهٔ خلیفه‌ات گفته‌ای یا به ولایت] کفر ورزیدند در شکّ از آن هستند تا آنکه آن ساعت [مرگ و آن ساعت ظهور قائم (ع) و قیام قیامت صغرا است] به ناگاه به آنها برسد یا عذاب روز[ی که اعمال آنان در آن روز] بی ثمر [است] به آنها برسد

مُلک (مملکت، پادشاهی) در آنروز [احتضار یا روز قیامت] برای خداوند است که بین آنان حکم می‌کند پس کسانی که ایمان آوردند و عمل صالح کردند در جنّات نعیم هستند

و کسانی که کفر ورزیدند و آیات ما را دروغین شمردند پس آنان عذابی خفّت‌بار دارند

و کسانی که [بعد آنکه ایمان آوردند] در راه خدا هجرت کردند سپس کشته شدند یا مُردند خداوند البتّه به آنان روزی نیکویی روزی می‌دهد و همانا خداوند البتّه او [برای اجتماع جهات خیر در او] بهترین روزی دهندگان است [برای اینکه او مالک جمیع ارزاق است و اعطاء کننده است به آنچه که مرزوق (روزی خوار) مستحقّ آن می‌شود، و به قدر آنچه که به آن احتیاج دارد، و برای علم او به جملهٔ حاجات مرزوق، و برای اعطای بلاعوض و بدون غرض او به مرزوق و غیره، و برای اعطای آنچه که مرتزق (روزی گیرنده) در ارتزاقش احتیاج دارد]

البتّه آنها را با داخل کردنی که از آن خشنود می‌شوند داخل می‌کند و همانا خداوند البتّه دانا [به احوال جنگ کنندگان با آنها و به احوال آنها است] و [لکن او] حلیم (بردبار) است [و در عقوبت کردن جنگ کنندگان عجله نمی‌کند و از بندگانش به حلم و عدم تعجیل در مکافات کسی که به آنها بدی کرده است یا با آنها جنگ نموده است راضی می‌شود]

این‌چنین است و کسی که [ظالم را] عقوبت (مجازات) کند به مثل آنچه که به او عقاب (ظلم) شده سپس به او [عقوبت کننده یا مظلوم اوّل] ستم شود البتّه خداوند قطعاً او را یاری خواهد کرد همانا خداوند البتّه بسیار بخشاینده و بسیار آمرزنده است [یعنی خداوند معاقب مقتصّ (قصاص کننده) که به او بغى شده است را یاری خواهد کرد برای اینکه او زلّات (لغزش‌ها) او را که لازمهٔ آن از اتّباع او از هوی در اقتصاص (قصاص کردن) است عفو کننده است به حیثی که عفو کردن از او مرضی (پسندیده) می‌باشد یا ظالم را بعد بغى به او یاری خواهد کرد برای اینکه او بعد آنکه به مثل ظلمش عقوبت شد از ظلمش عفو می‌شود]