سورهٔ مؤمنون آیه ۱۰۰

راقباً به اینکه در آنچه که [در دنیا که آن را ترک کرده‌ام یا در اعمالى که آنها را ترک کرده‌ام، یا در ولایت که آن را] ترک کرده‌ام عمل صالحی کنم [یعنی فردی از اعمال صالح را یا صالح بزرگ همان ولایت علیّ بن ابی طالب (ع) را برای اینکه در آن هنگام برای او ظاهر می‌شود که ربّ مضاف علی (ع) می‌باشد، و اینکه عملی جز با ولایت او قبول نمی‌شود و اینکه صالحى جز این نیست، و اینکه هر صالحى به سبب آن صالح است]، [حال آنکه] چنین نیست، قطعاً آن کلمه‌ای است که او گویندهٔ آن است [و اجابت برای آن نیست یا اگر برگردد عمل صالح نمی‌کند] و از ورای (پیش روی) آنها برزخی هست تا روزی که [یعنی روز قیامت و روز انتهای برزخ و انتقال اهل جنّت به جنّت و اهل آتش به آتش، برای حساب یا برای جنّت و آتش] برانگیخته می‌شوند {برزخ همان حاجز (حائل) بین دو شیء است و آنچه که بین عالم طبع و عالم مثال است برای بودن آن بین دنیا و آخرت برزخ نامیده می‌شود زیرا دنیا دار ابتلاء و امتحان است و آخرت دار راحت و قرار، و برزخ بین آن دو همان است که انسان بعد مرگ داخل آن می‌شود و در آن مستقرّ نمی‌شود بلکه از آن سریعاً یا بطیئاً به تعب (رنج و خستگی) یا به راحت می‌گذرد}

راقباً به اینکه در آنچه که ترک کرده‌ام عمل صالحی کنم، (حال آنکه) چنین نیست، قطعاً آن کلمه‌ای است که او گویندهٔ آن است و از ورای آنها برزخی هست تا روزی که برانگیخته می‌شوند

تا شاید به تدارک گذشته عملی صالح به جای آرم. (به او خطاب شود که) هرگز نخواهد شد، این کلمه‌ای است که (از حسرت) همی بگوید (و ثمری نمی‌بخشد) و در برابر آنها عالم برزخ است تا روزی که برانگیخته شوند.