سورهٔ مؤمنون

محل نزول:   مکّه
تعداد کل آیات: ۱۱۸
نام‌های سوره:
مؤمنون، قد أفلح، فلاح
صفحه قبلی | نمایش آیات ۱۰۱ الی ۱۱۰ | صفحه بعدی (نمایش تمام آیات سوره)
تفسیر

١٠١ فَإِذَا نُفِخَ فِي الصُّورِ فَلَا أَنسَابَ بَيْنَهُمْ يَوْمَئِذٍ وَلَا يَتَسَاءَلُونَ

پس وقتی که در صور (شاخ) دمیده می‌شود دیگر در آنروز نسبی (خویشاوندی) بین آنها نخواهد بود و از یکدیگر سؤال نمی‌کنند

- ترجمه سلطانی

پس وقتی که در صور (شاخ) دمیده می‌شود دیگر در آنروز نسبی (خویشاوندی) بین آنها نخواهد بود و از یکدیگر سؤال نمی‌کنند

- ترجمه راستین

پس آن‌گاه که نفخه صور قیامت دمیده شد دیگر نسب و خویشی در میانشان نماند و کسی از کس دیگر حال نپرسد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٢ فَمَن ثَقُلَتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

پس کسانی که موازینشان سنگینی کند پس آنان همان رستگارانند

- ترجمه سلطانی

پس کسانی که موازینشان سنگینی کند پس آنان همان رستگارانند

- ترجمه راستین

پس (در آن روز) هر که اعمالش سنگین و وزین است آنان رستگارانند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٣ وَمَنْ خَفَّتْ مَوَازِينُهُ فَأُولَئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خَالِدُونَ

و کسانی که ترازوهایشان سبکی کند پس آنها کسانی هستند که [بضاعتشان که همان فطرت انسانی آنها و مدّت عمرشان است را بدون اکتساب کمال برای نفوس خود ضایع کرده‌اند پس بضاعتشان را بدون عوض از بین برده‌اند و] به نفس خویش زیان زده‌اند و [برای عدم بقاء فطرتی که غیر ملائم بر جحیم و خارج کننده از آن است] در جهنّم ماندگار هستند

- ترجمه سلطانی

و کسانی که ترازوهایشان سبکی کند پس آنها کسانی هستند که به نفس خویش زیان زده‌اند و در جهنّم ماندگار هستند

- ترجمه راستین

و هر که اعمالش سبک وزن است آنان کسانی هستند که نفس خویش را در زیان افکنده، به دوزخ مخلد خواهند بود.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٤ تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَهُمْ فِيهَا كَالِحُونَ

چهره‌هایشان را آتش می‌سوزاند و آنها در آن ترشروی هستند

- ترجمه سلطانی

چهره‌هایشان را آتش می‌سوزاند و آنها در آن ترشروی هستند

- ترجمه راستین

آتش دوزخ صورتهای آنها را می‌سوزاند و در جهنم، زشت منظر خواهند زیست.

- ترجمه الهی قمشه‌ای
جزء ۱۸
سوره مؤمنون
حزب ۷۰

١٠٥ أَلَمْ تَكُنْ آيَاتِي تُتْلَى عَلَيْكُمْ فَكُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ

[برای توبیخ آنان گفته می‌شود:] آیا آیات من بر شما خوانده نمی‌شد پس شما آنها را تکذیب می‌کردید

- ترجمه سلطانی

آیا آیات من بر شما خوانده نمی‌شد پس شما آنها را تکذیب میکردید

- ترجمه راستین

(و به آنها خطاب شود) آیا آیات من برای شما تلاوت نمی‌شد؟و شما تکذیب آیات من می‌کردید؟

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٦ قَالُوا رَبَّنَا غَلَبَتْ عَلَيْنَا شِقْوَتُنَا وَكُنَّا قَوْمًا ضَالِّينَ

گفتند (می‌گویند): [ای] پروردگار ما! شقاوت ما بر ما غلبه کرد [و ما را دَع (رها) نکرد که از آیات تو تبعیّت کنیم و ما را به تکذیب آیات و سوء عاقبت رهنمون شد] و ما [بحسب فطرت] گروهی گمراه بودیم

- ترجمه سلطانی

می‌گویند: (ای) پروردگار ما! شقاوت ما بر ما غلبه کرد و ما گروهی گمراه بودیم

- ترجمه راستین

گویند: بارالها (رحم کن که) شقاوت بر ما غلبه کرد و کار ما به گمراهی کشید.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٧ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْهَا فَإِنْ عُدْنَا فَإِنَّا ظَالِـمُونَ

[ای] پروردگار ما، ما را از آن خارج کن پس اگر [به آنچه که در آن بودیم] بازگشتیم پس همانا ما ظالم هستیم

- ترجمه سلطانی

(ای) پروردگار ما، ما را از آن خارج کن پس اگر (به آنچه که در آن بودیم) بازگشتیم پس همانا ما ظالم هستیم

- ترجمه راستین

پروردگارا، ما را از جهنم بیرون آر، که اگر دیگر بار عصیان تو کردیم همانا بسیار ستمکار (و محکوم به هر گونه کیفر و عذاب سخت) خواهیم بود.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٨ قَالَ اخْسَئُوا فِيهَا وَلَا تُكَلِّمُونِ

گفت: در آن گم شوید {و اِخْسَأ (چِخ، چِخه) کلمه‌ای است که برای زجر (راندن، بازداشتن) سگ گفته می‌شود} و با من سخن نگویید

- ترجمه سلطانی

گفت در آن گم شوید و با من سخن نگویید

- ترجمه راستین

باز به آنان خطاب سخت شود: (ای سگان) دور شوید و به دوزخ درآیید و با من لب از سخن فروبندید.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١٠٩ إِنَّهُ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْ عِبَادِي يَقُـولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا وَأَنتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ

همانا گروهی (جماعتی) از بندگان من [و همان کسانی که با بیعت خاصّه تولّای علی (ع) را گزیده‌اند به من توسّل می‌کردند و بر من تضرّع می‌نمودند و به من پناه می‌آوردند و حالاً و قالاً] می‌گفتند: ای پروردگار ما، ما ایمان آورده‌ایم پس ما را بیامرز و به ما رحم کن و تو بهترین رحم کنندگان هستی

- ترجمه سلطانی

همانا گروهی از بندگان من می‌گفتند: ای پروردگار ما، ما ایمان آورده‌ایم پس ما را بیامرز و به ما رحم کن و تو بهترین رحم کنندگان هستی

- ترجمه راستین

زیرا شمایید که چون طایفه‌ای از بندگان (صالح) من عرض می‌کردند: بارالها، ما به تو ایمان آوردیم، تو از گناهان ما درگذر و در حق ما لطف و مهربانی فرما، که تو بهترین مهربانان هستی.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

١١٠ فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا حَتَّى أَنسَوْكُمْ ذِكْرِي وَكُنتُم مِّنْهُمْ تَضْحَكُونَ

پس شما آنها را به ریشخند می‌گرفتید حتّی [به سبب اشتغالتان به استهزای آنها اسبابی برای فراموشی شما گشتند و] ذکر مرا از یاد شما بردند و شما همواره به آنان می‌خندیدید [و حال آنکه اینان اولیای من بودند و استهزاء آنها استهزاء من بود، پس شما را به آن جزاء مجازات کردم و آنها را به غایت اکرام، اکرام نمودم]

- ترجمه سلطانی

پس شما آنها را به ریشخند میگرفتید حتّی ذکر مرا از یاد شما بردند و شما همواره به آنان میخندیدید

- ترجمه راستین

در آن وقت (شما کافران) آن بندگان خاص مرا تمسخر می‌کردید تا آنجا که این سبب شد که مرا به کلی فراموش کردید و بر آن خداپرستان خنده و استهزاء می‌نمودید.

- ترجمه الهی قمشه‌ای
(نمایش تمام آیات سوره)