سورهٔ نور آیه ۲۲

و دارندگان فضل و سعه {مراد از «فضل» همان «سعه» است که از آنچه که انسان در انفاقش به آن احتیاج دارد تفضّل (اضافه باقی ماندن) می‌ماند، و سعه اعمّ از آن و از آنچه است که به قدر حاجت انفاق به نحو سعه باشد، یا یکی از آن دو مخصوص به مال و دیگری به سعۀ قلب از حیث علم و اخلاق است} از شما نباید سوگند بخورند [یا اهمال کنند] که به خویشاوندان [خود یا خویشاوندان رسول (ص)] و مسکینان و مهاجران در راه خدا ندهند و باید که عفو کنند و باید در گذرند {«عَفْو» عبارت از ترک انتقام است چه قرین به حقد (کینه در دل گرفتن) قلب به مسئ (بدی کننده) باشد یا نباشد، و «صَفْح» عبارت از تطهیر قلب از حقد بر او است} آیا دوست ندارید که خداوند شما را بیامرزد [پس باید در عفو از مسئ مشاکل (همانند) خداوند شود زیرا مشاکل بر خداوند را لامحاله خداوند او را می‌آمرزد] و خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است [می‌آمرزد کسی را که مسئ (بدی کننده) را می‌آمرزد و رحم می‌کند به کسی که به مسئ احسان می‌کند]

و دارندگان فضل و سعه از شما نباید سوگند بخورند (یا اهمال کنند) که به خویشاوندان و مسکینان و مهاجران در راه خدا ندهند و باید که عفو کنند و باید در گذرند آیا دوست ندارید که خداوند شما را بیامرزد و (حال آنکه) خداوند بسیار آمرزنده و مهربان است

و نباید صاحبان ثروت و نعمت از شما درباره خویشاوندان خود و در حق مسکینان و مهاجران راه خدا از بخشش و انفاق کوتاهی کنند، باید مؤمنان عفو و صفح پیشه کنند و از بدیها درگذرند، آیا دوست نمی‌دارید که خدا هم در حق شما مغفرت (و احسان) فرماید؟و خدا بسیار آمرزنده و مهربان است.