سورهٔ فرقان آیه ۱۸

گویند: تو [از بودن امثال ما به عنوان انداد (همانندها، همتایان) برای تو و شرکائی در معبودیّت] منزّهی! سزاوار نباشد بر ما که به جای تو [یعنی بدون اذن تو] اولیائی بگیریم و لکن آنان و پدرانشان را [از مشتهیات دنیوی] بهره‌مند ساختی [پس آنها از آخرت به آن مشغول شدند] تا آنکه ذکر {ذکر بر کتب آسمانی و شرایع الهی، و بر رسالت و ولایت، و بر انبیاء و اوصیای آنان (ع)، و بر ولایت تکوینی و بر جهتی که به آن، خداوند از اشیاء یاد می‌شود اطلاق می‌شود} را فراموش کردند و [در ذرّ یا در اصل فطرتشان] قومی تباه (هلاک) شده بودند [یا گردیدند، یعنی آنکه آنان از حیات انسانی هالک و از لطیفهٔ الهی که به آن، انسان به خداوند و به امور آخرت یادآور می‌شود غافل هستند، پس از توجّه به ما امر الهی اخروی را متذکّر نمی‌شوند، بلکه توجّه آنان در عبادت کردن ما به جهت نفسانی از ما موافق با جهات نفسانی آنها و هواهای کاسدهٔ (ناروا) آنها و شیاطین مُغْوی (فریب دهنده) آنان بود، و در عبادت ما جنّ و هواهایشان را عبادت می‌کردند]

گویند: تو منزّهی! سزاوار نباشد بر ما که به جای تو اولیائی بگیریم و لکن آنان و پدرانشان را بهره‌مند ساختی تا آنکه ذکر (یاد کردن) را فراموش کردند و قومی تباه (هلاک) شده بودند

آنها گویند: پاک و منزه پروردگارا، ما خود را هرگز سزاوار آن نمی‌دانستیم که جز تو کسی را دوست خود اختیار کنیم، و لیکن تو این کافران و پدرانشان را متمتّع (به دنیا و نعمتهای آن) گردانیدی تا آنکه ذکر تو (و قرآن عظیم تو که سرمایه سعادت بود) را فراموش کردند و مردمی شقی و تبه روزگار بودند.