سورهٔ فرقان آیه ۵۷

[ای محمّد] بگو: به خاطر آن [یعنی ارسال یا به خاطر تبشیر و انذار] از شما از اجرتی [یعنی چیزی حقیر از اجر] درخواست نمی‌کنم [تا مرا متّهم کنید به اینکه ادّعای من به خاطر آن است] جز آنکه (همین بس است که) کسی که بخواهد که به سوی پروردگار خویش [در ولایت یا پروردگار مطلق خود] راهی بگیرد [هر راهی که باشد] {شأن رسالت جز انذار (بیم دادن) از توقّف در مَسبَع (مکان سِباع) نفس و تخویف (خوف دادن) از مخاوف (محل‌های ترس) وقوف در مشتهیات نفسیّه که موجب دخول در آتش با کفّار است نیست همانطور که به طریق حصر فرمود: «جز این نیست که تو بیم دهنده هستی» و اینکه مقصود از قبول رسالت و بیعت اسلامیّه جز اهتداء به ایمان که همان طریق الی الله است نیست، و آن حاصل نمی‌شود مگر با قبول ولایت و بیعت ایمانیّه، پس اسلام در حقیقت مقدّمهٔ ایمان و دلالت بر طریق الی الله است، و مقصود رسول (ص) از تبلیغش جز ایمان مؤمن نمی‌باشد، نه اسلام مسلم مگر از باب مقدّمه}

بگو: به خاطر آن از شما درخواست اجرتی نمی‌کنم جز آنکه (همین بس است که) کسی که بخواهد که به سوی پروردگار خویش راهی بگیرد

بگو: من از شما امّت مزد رسالت نمی‌خواهم، اجر من همین بس که هر که بخواهد (از پی من) راهی به سوی خدای خود پیش گیرد.