سورهٔ شعراء آیه ۸

همانا در آن البتّه نشانه‌ای هست [دالّ بر عدم اهمال ما به انسان که همان زمین و آسمان بدون اخراج فعلیّات است که در او بالقوّه می‌باشد برای اینکه ما آنها را در اسباب طبیعی برای اخراج موالید که بالقوّه در زمین می‌باشند مهیّا کرده‌ایم و این اسباب مانند کواکب علوی و افلاک متحرّکه و حرکات دَوری آنها و انضباط حرکات آنها که تولید (ولد آوری) هر چه که بالقوّه در زمین هست به آنها منوط می‌شود و تسهیل زمین برای آن است و گرمای تابستان و سرمای زمستان و اختلاف (رفت و آمد) شب‌ها و روزها و تهییج ابرها و بارش باران‌ها در وقت و به قدری که از آن نفع برده شود، پس انسان را بدون تهیّهٔ اسباب انبات (رویش) آنچه که در او بالقوّه است مهمل (سر خود) نگذاشیم، و از جملهٔ اسباب او ارسال رسل و انزال کتب و نصب اوصیاء و خلفاء برای آنها است] و (لکن) بیشتر آنان [به خداوند ایمان نمی‌آوردند یا به رسالت تو یا به ولایت علی (ع)] مؤمن نمی‌باشند [یعنی مذعن (اذعان کننده) به اینکه انبات از ما است]

همانا در آن البتّه نشانه‌ای هست و بیشتر آنان مؤمن نمی‌باشند

همانا در این کار آیتی (از لطف و رحمت و علم و قدرت خدا بر هوشمندان) آشکار است و باز اکثر اینان ایمان نمی‌آورند.