سورهٔ شعراء

آیا شما را آگاه کنم [بر آنچه که ذکر شد] که شیاطین بر چه کسی نازل می‌شود؟

بر هر بسیار دروغبند گناهکاری نازل می‌شود

[شیاطین] گوش فرا می‌دهند و [لکن] بیشتر آنان دروغگو هستند {زیرا مسموعات آنها و اگرچه حقّ باشد لکن آن وقتی که به آنها می‌رسد و داخل گوش‌هایشان می‌شود از وجههٔ حقّانی خود بر می‌گردد و باطل می‌گردد زیرا وجود آنها مانند آینهٔ معوّج (کژتاب) است که صور در آن دیده نمی‌شود}

و از شاعران [که اباطیل و اکاذیب را با تمویهات (آراستن) و تزئیناتی به صورت حقّ ظهور می‌دهند]، گمراهان از آنها پیروی می‌کنند

آیا نمی‌بینی که آنان [یعنی شعراء که کذب و اباطیل می‌آوردند و پیامبر (ص) را هجو می‌نمودند و جمعی از غاویان (گمراهان) نزد آنان جمع می‌شدند، و همچنین قصّاص (قصّه‌پردازها) که در اسواق (بازارها) و محافل حکایات و اسماری (افسانه‌هایی) نقل می‌کردند که نه اصل داشتند و نه حقیقت، وعّاظ که وعظ می‌کنند و به وعظ عمل نمی‌کنند، و فقهاء و قضات که فتوا می‌دهند و بدون اذن و اجازه از خداوند یا از خلفای او بین مردم قضاوت می‌کنند] در هر وادی [از بیابان‌های نفس و خیال] سرگشته‌اند؟

و اینکه آنان آنچه که [خود] انجام نمی‌دهند را می‌گویند {زیرا شعراء دربارهٔ جمیع آنچه که می‌گویند اغراق می‌کنند و قصّاص و وعّاظ شأن آنها و شغلشان تزئین کلام و تجدید نشاط برای استماع حکایات جدید و افسانه‌های ناشنیده است، کذب باشد یا غیر کذب، عامل باشند یا غیر عامل، و فقهای عامّه شغلشان فتوا دادن بدون عمل است}

مگر کسانی که [با بیعت عامّه یا خاصّه] ایمان آوردند و [بنابر شروط و کیفیّت مأخوذه] اعمال صالح کردند {زیرا شاعر از آنها آنچه را که در آن رضای خداوند نباشد نمی‌گوید و ناقل و واعظ ایضاً این‌چنین هستند و آنچه را که می‌گوید اوّلاً عمل می‌کند سپس ثانیاً می‌گوید، و فقیه از آنها بدون اذن و اجازه سخن نمی‌گوید، و بعد اجازه است که باطلش صحیح و کذبش صدق و ظنّ او یقین می‌گردد} و خداوند را [در شعرشان و قصّه‌هایشان و مواعظشان و مسائل فقهیّشان] بسیار یاد کردند و بعد از آنکه ستم دیدند یاری جستند [و از کسی که آن را به آنها انجام می‌دهد انتقام گرفتند] و کسانی [از شعراء] که [در مقامی] ستم کرده‌اند [به اینکه بگویند و انجام ندهند، و ظاهرشان به خلاف باطنشان باشد] بزودی خواهند دانست که به چه بازگشتگاهی باز می‌گردند.