سورهٔ نمل آیه ۴۰

[پس سلیمان (ع) گفت: سریعتر از آن می‌خواهم] کسی که نزد او علم [اندکی] از کتاب [قرآن تکوینی] بود (آصف برخیا) گفت: من آن را نزد تو می‌آورم قبل از آنکه نگاهت به خودت برگردد (پلک‌هایت را بر هم بزنی) {انسان دارای دو جزء است؛ جزء مُلکیّ و جزء ملکوتی، پس اگر جزء ملکیّ غالب شود همانطور که در اغلب مردم است جزء ملکوتی و حکم آن مستهلک می‌شود، پس از او اثر و حکمی ظاهر نمی‌شود، و وقتی که جزء ملکوتی غالب شود جزء ملکیّ بدون بقاء اثر و حکمی از آن مستهلک می‌گردد، و چون ملکوت حکمش عدم تقیید به زمان و مکان؛ بلکه احاطه به آن دو و تجرّد از آن دو می‌باشد جمیع زمانیّات و ازمنه نزد آن مانند یک آنْ و جمیع مکانیّات و امکنه مانند یک نقطه می‌باشند، و کسی که ملکوت بر او غالب می‌باشد بر تعرّف حال آیندگان و گذشتگان، و بر سیر مشرق و مغرب، در آنِ واحد قدرت می‌یابد، و هر آنچه از اجسام سنگین که به او اتّصال یابد در حکم او، از عدم تقیّد به زمان و مکان می‌گردد} آنگاه چون [سلیمان] آن را دید که نزد خود مستقرّ است گفت: این [آوردن تخت توسط وزیر من] از فضل پروردگارم است تا مرا بیازماید که آیا شکر می‌کنم یا ناسپاسی می‌کنم و کسی که سپاسگزاری می‌کند جز این نیست که برای خودش شکر می‌کند و کسی که ناسپاسی می‌کند پس همانا پروردگار من غنی [بی‌نیاز از او و از شکر او است] و کریم است [که از کفران انعامش منع نمی‌کند]

کسی که نزد او علم از کتاب بود گفت: من آن را نزد تو می‌آورم قبل از آنکه نگاهت به خودت برگردد (پلک‌هایت را بر هم بزنی)، آنگاه چون (سلیمان) آن را دید که نزد خود مستقرّ است گفت: این (آوردن تخت توسط وزیر من) از فضل پروردگارم است تا مرا بیازماید که آیا شکر میکنم یا ناسپاسی می‌کنم و کسی که سپاسگزاری می‌کند جز این نیست که برای خودش شکر می‌کند و کسی که ناسپاسی می‌کند پس همانا پروردگار من غنی (بی‌نیاز) و کریم است

آن کس که به علمی از کتاب الهی دانا بود (یعنی آصف بن برخیا یا خضر که دارای اسم اعظم و علم غیب بود) گفت که من پیش از آنکه چشم بر هم زنی تخت را بدین جا آرم (و همان دم حاضر نمود) ، چون سلیمان سریر را نزد خود مشاهده کرد گفت: این توانایی از فضل خدای من است تا مرا بیازماید که (نعمتش را) شکر می‌گویم یا کفران می‌کنم، و هر که شکر کند شکر به نفع خویش کرده و هر که کفران کند همانا خدا (از شکر خلق) بی‌نیاز و (بر کافر هم به لطف عمیم) کریم است.