سورهٔ نمل آیه ۶۰

یا کیست که آسمان‌ها و زمین را خلق کرد و از آسمان برای شما آب فرو فرستاد پس با آن باغ‌هایی (گلزارها و بوستان‌هایی) دارای زیبایی (منظرهٔ مطبوع) رویاندیم {اشعار به این است که روییدن حبوب (دانه‌ها) و لبوب (مغزها) و عروق که همان جماد هستند و انماء (نموّ دادن) آنها و اخراج برگ‌ها و شاخه‌ها و میوه‌ها بر آنها بدون حضور خداوند و اسباب غیبیّ او از عهدهٔ اسباب طبیعی خارج است، و برای اشاره به این است که ناظر به اسباب شایسته است که نظرش به آنها به حیثی باشد که از آنها به مسبّب الاسباب منتقل شود، و وقتی که به سببی یا دو سبب نظر کرد سزد که به مسبّب و تمثّل و حضور نزد آن مسبّب منتقل شود} که شما نمی‌توانید درختان آنها را برویانید [و اگرچه در غایت اهتمام و در غایب تدبیر و تربیت باشید، زیرا اگر ایّام و لیالی (روزها و شب‌ها) بر آنها اختلاف (رفت و آمد) نکند و گرمای روز و سرمای شب نباشد نمی‌روید و نمو نمی‌کند] آیا با الله [از آنچه که آن را اله می‌شمارند] خدایی هست بلکه [خدایی با الله نیست و] آنها قومی هستند که [از الله به غیر او یا از حقّ] عدول می‌کنند

یا کیست که آسمان‌ها و زمین را خلق کرد و از آسمان برای شما آب فرو فرستاد پس با آن باغ‌هایی دارای زیبایی رویاندیم که شما نمیتوانید درختان آنها را برویانید آیا با الله خدایی هست بلکه آنها قومی هستند که (از الله به غیر او) عدول می‌کنند

یا آن خدایی که آسمانها و زمین را خلق کرده و از آسمان برای شما باران فرستاد تا به آن درختان و باغ و بستانها را در کمال سبزی و خرمی رویاندیم که هرگز شما (از پیش خود) قادر بر رویانیدن آن درختان نبودید؟آیا با وجود خدای یکتا خدایی هست؟ (هرگز خدایی نیست) بلکه این مشرکان (از نادانی) روی (از خدا) می‌گردانند.