سورهٔ قصص آیه ۲۴

پس [موسی گوسفندان آن دو را] برای آن دو آب داد سپس [در حالی که او گرسنه بود] به سایه برگشت و گفت: پروردگارا همانا من بر آنچه از خیر که به من نازل کردی [همان جوعی (گرسنگی) است که به سبب آن انسان طلب غذاء می‌کند، و بقای او و تعیّش (زندگی کردن) او به غذاء می‌باشد و اگر گرسنه نشود غذاء طلب نمی‌کند، و تعیّش و عبادت برایش میسّر نمی‌شود، و مریضی که محتاج به معالجه می‌شود] درویشم (نیازمندم) [یعنی محتاج به غذاء هستم]

پس (موسی گوسفندان آن دو را) برای آن دو آب داد سپس به سایه برگشت و گفت: پروردگارا همانا من بر آنچه از خیر که به من نازل کردی درویشم (نیازمندم)

موسی گوسفندانشان را سیراب کرد و (با حالی خسته) رو به سایه درختی آورد و گفت: بار الها، من به خیری (یعنی زندگانی و قوت و غذایی) که تو (از خوان کرمت) نازل فرمایی محتاجم.