سورهٔ قصص آیه ۸۲

و کسانی که تا دیروز مکان (جایگاه) او را آرزو می‌کردند [بعد از فرو رفتن او] بامدادان می‌گفتند: ای وای که این خداوند است که روزی را بر کسی از بندگانش که بخواهد بسط می‌دهد و تنگ می‌کند [و بسط رزق و تقدیر (تنگ گرفتن) آن نه به مشیّت بندگان است چنانکه قارون گفت، و نه برای هَوان (خواری و ناتوانی)، یا کرامت از خداوند است] اگر خداوند [به عدم اعطاء به ما مثل آنچه که به قارون اعطاء شد، آنگونه که ما آن را تمنّا می‌کردیم] بر ما منّت ننهاده بود حتماً ما را فرو می‌برد، ای وای که کافران [مثل قارون] رستگار نمی‌شوند

و کسانی که تا دیروز مکان (جایگاه) او را آرزو می‌کردند بامدادان می‌گفتند: ای وای که این خداوند است که روزی را بر کسی از بندگانش که بخواهد بسط می‌دهد و تنگ می‌کند اگر خداوند بر ما منّت ننهاده بود حتماً ما را فرو می‌برد، ای وای که کافران رستگار نمی‌شوند

صبحگاه هم آنان که روز گذشته (ثروت و) مقام او را آرزو می‌کردند با خود می‌گفتند: ای وای (بر ما و آرزوهای ما) گویی خداست که هر که از بندگان خود را خواهد روزی فراوان دهد و (هر که را خواهد) تنگ روزی کند، اگر نه این بود که خدا بر ما منّت گذاشت (و غرور و ثروت قارون نداد) ما را هم (مثل او) در زمین فرو بردی!ای وای که گویا کافران را هرگز فلاح و رستگاری نیست!