سورهٔ عنکبوت آیه ۲

آیا مردم پنداشته‌اند که به همین که بگویند ایمان آورده‌ایم رها می‌شوند و آنها امتحان (ابتلاء) نمی‌شوند [تا لطیفهٔ ایمانشان ظاهر شود و حقیقت ولایت آنان خالص شود، و این نمی‌باشد پس این «حسبان» (پندار) شایسته نیست] {بلکه برای کسی که با قبول رسالت یا ولایت ایمان آورده شایسته است که نفس خود را بر امتحان آماده کند، مانند مریضی که بدنش را به حَجّام (حجامتگر) و فَصّاد (رگ زن) برای شَرْط (نیشتر زدن) و جَرْحِ (زخم زدن) فَصد (رگ زدن) تسلیم می‌کند، و این امتحان گاهی با اذیّت خلق به شَتْم (دشنام) و ضَرْب (زدن) و اِجْلاء (تبعید) و قتل می‌باشد}

آیا مردم پنداشته‌اند که به همین که بگویند ایمان آورده‌ایم رها می‌شوند و آنها امتحان نمی‌شوند

آیا مردم چنین پنداشتند که به صرف اینکه گفتند ما ایمان (به خدا) آورده‌ایم رهاشان کنند و هیچ امتحانشان نکنند؟