سورهٔ آل عمران آیه ۱۳۵

و آنان کسانی هستند که وقتی فاحشی انجام می‌دهند {فاحش (کار بسیار زشت) مخصوصاً برای زنا و بطور مطلق برای آنچه که قُبح آن شدید است و برای هر آنچه که خدای عزّ و جلّ از آن نهی کرده اطلاق می‌شود} یا [با ارتکاب گناه بزرگتر] به خودشان ظلم می‌کنند خداوند را یاد می‌کنند [یعنی فاحشه یا ظلم نفس که از تمکّن در جهل نبوده بلکه از لَمَم (گناه صغیره، نوعی از دیوانگی، خطور اندیشهٔ گناه یا انگیزهٔ شهوانی) نازله به عباد باشد مغفوره (آمرزیده شده) است برای اینکه آن کبیره نمی‌باشد چنانکه کبیره آنچه است که از تمکّن در اتّباع طاغوت (طغیانگر و متجاوز از حدود) صادر شده باشد و امّا وقتی که انسان در اتّباع علیّ (ع) و ولایت او متمکّن باشد پس هر چه از مَساوی از او صادر می‌شود پس آن از قبیل لمّات (لغزش‌ها) و از صغائر است و این انسان هر چه شیطان او را در قبیح واقع کند لامحاله خدا را یاد می‌آورد و بر قبیحش پشیمان می‌شود و از پروردگارش آمرزش می‌طلبد] و برای گناهانشان استغفار می‌کنند {و صاحبان کبیره آنها کسانی هستند که وقتی فاحشی را انجام دهند متذکّر نمی‌شوند و برای ذنوب (گناهان) خود از خداوند استغفار نمی‌نمایند}، و چه کسی جز خداوند گناهان را می‌آمرزد، و بر آنچه که انجام داده‌اند اصرار نمی‌ورزند {اصرار بر معصیت توطین (رحل اقامت افکندن) نفس بر معصیت است بدون احداث (اندیشیدن، انجام دادن) توبه چه از او مکرّر صادر شده باشد یا نه، کما اینکه کبیره همان معصیّت صادره از تمکین نفس در جهل و اتّباع طاغوت است} و (در حالی که) آنان [قبح فعلشان را] می‌دانند

و آنان کسانی هستند که وقتی کار زشتی انجام می‌دهند یا به خودشان ظلم می‌کنند خداوند را یاد می‌کنند و برای گناهانشان استغفار می‌کنند و چه کسی جز خداوند گناهان را می‌آمرزد، و بر آنچه که انجام داده‌اند اصرار نمی‌ورزند و (در حالی که) آنان (قبح فعلشان را) می‌دانند

و آنان که اگر کار ناشایسته کنند و یا ظلمی به نفس خویش نمایند خدا را به یاد آرند و از گناه خود (به درگاه خدا) توبه کنند-و کیست جز خدا که گناه خلق را بیامرزد؟-و آنها که اصرار در کار زشت نکنند چون به زشتی معصیت آگاهند.