سورهٔ آل عمران آیه ۱۴۷

و گفتارشان [همراه با ثباتشان در دینشان و کمال جهدشان برای رضای پروردگارشان] جز این نبود که [قالاً یا حالاً] می‌گفتند: [ای] پروردگار ما! گناهان ما و اسراف ما را در کارمان بر ما بیامرز و قدم‌های ما را ثابت بدار و ما را بر این قوم کافر یاری ده [یعنی که آنان با سخت‌گیریشان در دین خود و بذل وُسع خود در راه پروردگارشان از ذنوب (گناهان) خود ترسان بودند، و از پروردگارشان استغفار ‌نمودند و از دشمنانشان و دشمنان پروردگارشان به او التجاء (پناه) می‌بردند و از او استنصار (طلب یاری کردن) می‌کردند]

و گفتارشان جز این نمی‌باشد که می‌گویند: (ای) پروردگار ما! گناهان ما را و اسراف ما را در کارمان بر ما بیامرز و قدم‌های ما را ثابت بدار و ما را بر این قوم کافر یاری ده

و آنها جز این نمی‌گفتند که پروردگارا، از گناه و ستمی که ما درباره خود کرده‌ایم درگذر و ما را ثابت قدم بدار و بر (محو) گروه کافران مظفّر و منصور گردان.