سورهٔ روم

و اگر بادی را [بر زروع (زراعات) و سایر نبات و درختان که آنها آثار رحمت خداوند هستند و احیای زمین به آنها است] بفرستیم پس آن را [با برگ‌های] زرد شده ببینند حتماً بعد از آن از سر می‌گیرند که [به خداوند و انعام او] کفر بورزند

پس [آنها به حیات انسانی و نه به سمع (گوش) و بصر (چشم) انسانی سامِع (شنونده) و مُبْصِر (بیننده) نیستند] همانا تو به مردگان [از حیات انسانیّت] نشنوانی و به کران وقتی که پشت کنان روی می‌گردانند دعاء (دعوت) را نشنوانی {یعنی اینکه حیات آنها حیات حیوانیّت است و اینکه آنها از سماع انسانی کر هستند، و همانا وقتی که کران مُقبل (روکننده) باشند افهام به آنان با اشاره ممکن می‌شود و حال آنکه اینان کر هستند و پشت کننده می‌باشند و اگر مُقبل بودند خداوند به آنها می‌فهماند}

و تو هادی (هدایت کننده) کوران از گمراهیشان نیستی همانا تو نمی‌شنوانی مگر به کسی که به آیات ما [و بزرگترین آنها انبیاء و اولیاء (ع) هستند و اصل همه علی (ع) است] ایمان بیاورد [یعنی اذعان ‌کند، یا با بیعت عامّه یا خاصّه ایمان بیاورد] و آنها [منقاد تو هستند یا با بیعت اسلامیّه مسلمان (تسلیم) هستند یا مسلمان (تسلیم شده) بر وصیّ تو] هستند

خداوند کسی است که شما را از [مادّهٔ] ضعیفی خلق کرد سپس بعد از ضعف قوّت قرار داد سپس بعد از قوّت ضعف و پیری قرار داد [پس شما چه دارید که از او به سوی غیر او بر می‌گردید] آنچه [از ضعف و قوّت و پیری و جوانی] که بخواهد را خلق می‌کند و او [به خلقش و آنچه که صلاح آنان در آن است] دانا و [بر آنچه که بخواهد] بسیار توانا است

و روزی که ساعت (قیامت صغری یا کبری) برپا می‌شود مجرمان [از آنها برای غایت دهشتشان و اختلال مدارکشان (حواسشان) از روی وحشتشان] قسم یاد می‌کنند که [در دنیا یا در دنیا و برازخ] غیر ساعتی درنگ نکردند، این‌چنین بودند که [از حقّ] منحرف [یعنی به دروغ کشانیده] می‌شدند

و کسانی که علم و ایمان [یعنی اذعان و انقیاد] داده شدند می‌گویند: همانا [شما] در کتاب (مکتوب) خداوند [و آن عالم طبع و عالم برازخ و بدن طبیعی و بدن برزخی است که همانا همهٔ اینها کتاب خدا هستند که او آنها را با دست خویش نوشت] تا روز بعث (برانگیخته شدن) [یعنی از اوّل خلقتتان در عالم طبع و برزخ‌ها تا روز قیامت کبری] درنگ کردید پس این روز بعث است و لکن شما [برای غایت وحشتتان برایتان شعور به این مدّت طویل باقی نمانده و] نمی‌دانستید

پس در آنروز معذرت خواستن کسانی که ستم کردند به آنها نفع نرساند و از آنها دلجویی (استرضاء، اقدام به جلب رضایت) نشود

و همانا در این قرآن برای مردم از هر مَثَلی زده‌ایم [که از آن پند بگیرند و انذار شوند و با آن بشارت داده شوند و لکن آنها پند نمی‌گیرند و انذار نمی‌شوند] و اگر آیه‌ای را برای آنها بیاوری البتّه کسانی که کفر ورزیدند می‌گویند: که شما [ای رسول (ص) و مؤمنین] جز باطل گرایان نیستید [یعنی اینکه آنها برای غایت شقاوتشان مَثل‌ها و انذار، عنادشان را زیاد می‌کند، به حیثی که وقتی آیه‌ای را از تو دالّ بر صدق تو می‌بینند آن را انکار می‌کنند و به تو نسبت ابطال می‌دهند]

این‌چنین خداوند بر قلوب کسانی که نمی‌دانند مهر می‌زند {یعنی به اوّل مراتب علم متّصف نمی‌شوند زیرا کسی که به اوّل مراتب علم که همان نوری است که خداوند در قلب کسی که بخواهد می‌افکند متّصف نشود بر قلبش مهر می‌باشد و اگرچه مملوّ از جملهٔ مدرکات کسبیّه باشد}

پس [ای محمّد (ص) بر انکار آنها و نسبت دادن تو به ابطال] صبر کن همانا وعدهٔ خداوند [به یاری تو و اظهار (برتری دادن) دین تو بر ادیان، یا به یاری خلیفۀ تو و احقاق حقّ او] حقّ است [که تغییر نمی‌کند] و مبادا کسانی که یقین ندارند تو را خفیف (سبکسر) کنند [یعنی تو را بر جهل وادار نکنند و تو را از حقّى که تو بر آن هستی منصرف نکنند].