سورهٔ نساء آیه ۱۲۵

و چه کسی نیکو دین تر از کسی است که وجه خود را بر خداوند تسلیم کرده {ایمان همان انقیاد وجه باطنی شخص و اخلاص آن برای کسی است که بر دست او بیعت کرده، و چون کسی که بر دست او با بیعت حقّه بیعت کرده واسطهٔ بین او و خداوند است اخلاص وجه برای او اخلاص برای خداوند است و او علیّ (ع) یا خلفای او هستند} و (در حالی که) او محسن است {احسان آن است که خداوند را بندگی کنی مانند اینکه تو او را می‌بینی، و اگر تو او را نمی‌بینی پس او تو را می‌بیند} و از آیین ابراهیم که حنیف (حقگرا، راستین) است تبعیّت کرده است {مراد از تابع بر ملّت ابراهیم (ع) همان عامل به اعمال قالبیّه و احکام نبویّه از مفروضات و مسنونات و ترک منهیّات است، زیرا کسی که بر دست علیّ (ع) توبه کند و آداب سلوک و احکام قلب را از او بگیرد لابدّ از عمل بر آن به احکام قالب است زیرا آن مانند قشر (پوست) برای احکام قلب است و تا قشر حفظ نشود لبّ (مغز) حفظ نمی‌شود} و خداوند ابراهیم را به عنوان دوست قرار داد

و چه کسی نیکو دین تر از کسی است که وجه خود را بر خداوند تسلیم کرده و (در حالی که) او محسن است و از آیین ابراهیم که حنیف (حقگرا، راستین) است تبعیّت کرده است و خداوند ابراهیم را به عنوان دوست قرار داد

دین چه کس بهتر از آن کسی است که خود را تسلیم (حکم) خدا نموده و هم نیکوکار است و پیروی از آیین ابراهیم حنیف نموده؟! آن ابراهیمی که خدا او را به مقام دوستی خود برگزیده است.