سورهٔ نساء آیه ۱۴۷

اگر [با تعظیم مُنعم (خداوند) به خاطر نعمتی که آن علیّ (ع) است] شکر کنید {زیرا او اصل نعمت‌ها بلکه فرع آنها نیز هست، و نعمتی غیر او نیست} و [با بیعت خاصّهٔ ولویّه بر دست علیّ (ع)] ایمان آورید خداوند شما را عذاب نمی‌کند {زیرا ایمان حاصل نمی‌شود مگر با بیعت خاصّهٔ ولویّه بر دست علیّ (ع) بنابر اینکه کلام دربارهٔ آل محمّد (ص) و اعداء آنها است، و گاهی شکر به صرف نعمت در آنچه که به خاطر آن خلق شده تفسیر می‌شود، و بنابر این پس مراد از نعمت مأخوذه در شکر، استعداد قبول ولایت و بیعت ولویّه و تهیُّؤ (آماده شدن) برای عروج به ملکوت است، و در عالم صغیر نعمتی اعظم (بزرگتر) از آن نیست، چنانکه در عالم کبیر نعمتی اعظم از علیّ (ع) نیست، و صرف این نعمت در وجه خود به این است که آن را به علیّ (ع) تسلیم کند تا آنچه که مستحقّ آن است را به او عطاء کند، و تقدیم شکر برای تقدّم آن بر حصول ایمان است زیرا بیعت و قبول ولایت جز بعد تعظیم و تسلیم نمی‌باشد، و تعمیم آیه به هر شکرى و نعمتی برای دارندگان درایت مخفی نیست} و خداوند شاکر [می‌باشد و شکر را با زیادت در نعمت جزاء می‌دهد، پس چگونه شاکر را عذاب کند] و دانا می‌باشد [که شکر شما از او فوت نمی‌شود تا شما را برای عدم علم به شکر شما عذاب کند]

اگر شکر کنید و ایمان آورید خداوند شما را عذاب نمی‌کند و خداوند شاکر و دانا می‌باشد.

خداوند چه غرضی دارد که شما را عذاب کند اگر (لطف خدا را) شکر گزارید و (به او) ایمان آرید؟! خدا شکر نعمت از شما می‌پذیرد و علمش (به صلاح خلق) محیط است.