سورهٔ نساء آیه ۲

و به یتیمان [بعد حفظ و انس (پی بردن به) رشد از آنها] اموالشان را بدهید و [اموال] پستِ (بی ارزش) [خود] را با خوب (مرغوب) [از اموال آنها] تبدیل نکنید و اموال آنها را با اموال خود نخورید همانا آن گناه بزرگی (ذنب عظیمی) می‌باشد [چون منع یتیمان از حقّشان به هر معنی که باشد به عنوان ظلم بر مظلومی می‌باشد که مستحقّ بر ترحّم می‌باشد] {یتیم، همانند رَحِم، روحانی و جسمانی است، و یتیم جسمانی کسی است که در خُردسالی‌اش از پدر جسمانی خود منقطع شده، و یتیم روحانی کسی است که از امامش که او پدر روحانی او است منقطع شده، و یتیم از امام یا به غیبت او از شهود حسّی او به مرگ و غیره است یا به غیبت او از شهود بصیرت او به عدم استعداد حضور و عدم حصول فکری که آن مصطلح صوفیّه است، زیرا کسی که در صدر (سینه) او مثال شیخ متمثّل نشود و صورت مثالی او را به چشم بصیرت خود مشاهده نکند از امامش منقطع می‌باشد و حقّ او خدمت و مواسات و محبّت و نصیحتی است که بر آن میثاق عَطْو (خدمت کردن، گرفتن، در خواست عطاء کردن) کنند؛ این همان یتیم روحانی در عالم کبیر است، و امّا در عالم صغیر پس قوای حیوانی و بشری مادام که در تبعیّت از نفس به مقام تمتّع و التذاذ به شهود نفس بر شیخش نرسیده یتیم می‌باشد و مال او و حقّ او تلذّذ به مشتهیات خود و مقتضیات خود در حلال است}

و به یتیمان اموالشان را بدهید و پستِ (خود) را به خوب تبدیل نکنید و اموال آنها را با اموال خود نخورید همانا آن گناه بزرگی می‌باشد

و اموال یتیمان را پس از بلوغ به دست آنها دهید، و مال بد و نامرغوب خود را به مرغوب (آنها) تبدیل نکنید و اموال آنان را به ضمیمه اموال خود مخورید، که این گناهی بس بزرگ است.