سورهٔ غافر آیه ۱۲

آن [عذاب و عدم اجابت خروج] به این [سبب] است که وقتی به خداوند به توحید او [یعنی به مظهر خداوند که خلیفهٔ او است] دعوت می‌شدید کفر می‌ورزیدید {مقصود دعوت ولیّ امر است برای اینکه او با دعوت خود به خداوند به توحید او دعوت می‌کند، یعنی توحید برای سالک الی الله به سبب ولایت و سلوک بر طریق آن حاصل می‌شود، و با اقبال به ولیّ امر به خداوند قبول (روی آورده) می‌شود، و به معرفت او خداوند شناخته می‌شود، بلکه معرفت او به نورانیّت همان معرفت خداوند است} و اگر برای او شریک آورده می‌شد ایمان می‌آوردید (اذعان می‌کردید و تسلیم می‌شدید) پس [بچشید که] حکم برای خداوند والای بزرگ است [حکمی برای غیر او نیست]

آن به این (سبب) است که وقتی به خداوند به توحید او دعوت می‌شدید کفر می‌ورزیدید و اگر برای او شریک آورده می‌شد ایمان می‌آوردید پس (بچشید که) حکم برای خداوند والای بزرگ است

(به آنها گویند) این عذاب برای آن است که شما چون خدا به یکتایی یاد می‌شد به او کافر می‌شدید و اگر بر او شریک می‌گرفتند ایمان می‌آوردید، پس اینک حکم (عفو و عقوبت شما) با خدای متعال بزرگوار است.