سورهٔ غافر

محل نزول:   مکّه
تعداد کل آیات: ۸۵
نام‌های سوره:
غافر، مؤمن، طول، حم أولی، حم مؤمن
صفحه قبلی | نمایش آیات ۸۱ الی ۸۵ (نمایش تمام آیات سوره)
تفسیر

٨١ وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ فَأَيَّ آيَاتِ اللَّهِ تُنكِرُونَ

و آیات خود را به شما نشان می‌دهد پس کدامیک از آیات خداوند [دالّ بر علم او و قدرت او و حکمت او و عنایت او و رأفت او به خلقش] را انکار می‌کنید

- ترجمه سلطانی

و آیات خود را به شما نشان می‌دهد پس کدامیک از آیات خداوند را انکار می‌کنید

- ترجمه راستین

و خدا آیات (قدرت و رحمت) خود را به شما ارائه دهد، پس کدام یک از آیات الهی را انکار توانید کرد؟

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٨٢ أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا أَكْثَرَ مِنْهُمْ وَأَشَدَّ قُوَّةً وَآثَارًا فِي الْأَرْضِ فَمَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ

آیا پس در زمین سیر نکردند [یعنی در زمین عالم کبیر تا آثار امّت‌های هلاک شدهٔ گذشته را ببینند و اخبار آنان را بشنوند، یا در زمین عالم صغیر پس تا بدانند و آثار امّت‌هایی را که تابع شهوتشان و غضبشان و شیطنتشان بودند بیابند، یا در زمین اخبار و سیَر (سیره‌ها) امّت‌های گذشته، یا در زمین قرآن] تا نظر کنند که عاقبت کسانی که قبل از آنها بوده‌اند چگونه بوده است؟ [آنها] از اینان بیشتر و قوی‌تر و پُر آثارتر در زمین بودند پس آنچه که کسب می‌کردند آنها را [از عذاب] بی‌نیاز نکرد

- ترجمه سلطانی

آیا پس در زمین سیر نکردند تا نظر کنند که عاقبت کسانی که قبل از آنها بوده‌اند چگونه بوده است؟ (آنها) از اینان بیشتر و قوی‌تر و پُر آثارتر در زمین بودند پس آنچه که کسب می‌کردند آنها را بی‌نیاز نکرد

- ترجمه راستین

آیا این مردم در زمین به سیر و سفر نرفتند تا عاقبت حال پیشینیانشان را که از اینها بسیار بیشتر و قوی‌تر و مؤثرتر در زمین بودند مشاهده کنند؟ (که چگونه همه هلاک شدند) و آنچه اندوختند آنها را (از مرگ و هلاکت) حفظ و حمایت نکرد.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٨٣ فَلَمَّا جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ

و چون رسولان آنها بیّناتی را نزد آنها آوردند به آنچه از علم [از دقایق علوم حکمیّه از طبیعیّه و ریاضیّه و الهیّه] که نزد آنها بود خوشحالی کردند [و ندانستند که این علوم اگر با اذن خداوند و خلفای او نباشد و صاحب آن در طریق نباشد حجابی بزرگ و سدّی سدید (استوار) در برابر سلوک الی الله می‌شوند] {برای اینکه نفس وقتی که به صور این علوم متصّوره باشد به انانیّت ظاهر می‌شود، و انانیّت، کبریای نفس است که کسی که به آن متّصف شود خداوند را به محاربه مبادرت نموده و نازع (نزاع کننده) با خداوند است، خداوند ما را از آنها پناه دهد، و لذلک می‌بینی که بیشتر معاندین با اهل حقّ همان متشبهّین به علماء هستند که نفوس آنها به صور علوم حکمیّه یا غیر آن متصوّر شده} و آنچه [یعنی عذاب یا فعل و قولی که آن] را که استهزاء می‌کردند آنها را احاطه نمود

- ترجمه سلطانی

و چون رسولان آنها بیّناتی را نزد آنها آوردند به آنچه از علم که نزد آنها بود خوشحالی کردند و آنچه را که استهزاء می‌کردند آنها را احاطه نمود

- ترجمه راستین

پس آن گاه که رسولانشان با معجزات و ادلّه روشن به سوی آنها آمدند آن مردم (نادان) به دانش و عقاید باطل خود شاد و مغرور شدند و وعده عذابی که مسخره می‌کردند همه را فرا گرفت.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٨٤ فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ

پس چون سخت‌گیری (عذاب) ما را [در هنگام معاینهٔ مرگ] دیدند گفتند تنها به خداوند ایمان آوردیم و به آنچه که به او مشرک بودیم کفر ورزیدیم {آنچه که به آن شرک می‌ورزیدند اصنام و کواکب و رؤسای ضلالت هستند که آنها را با انبیاء و اولیاء (ع) شریک کردند، خصوصاً کسانی را که در ولایت با علی (ع) شریک نمودند زیرا آنها در آن هنگام بطلان شرکاء را می‌بینند}

- ترجمه سلطانی

پس چون سخت‌گیری (عذاب) ما را (هنگام مرگ) دیدند گفتند تنها به خداوند ایمان آوردیم و به آنچه که به او مشرک بودیم کفر ورزیدیم

- ترجمه راستین

و چون شدت قهر و عذاب ما را به چشم دیدند در آن حال (از کفر و شرک پشیمان شده و) گفتند: ما به خدای یکتا ایمان آوردیم و به همه بتهایی که شریک خدا می‌گرفتیم کافر شدیم.

- ترجمه الهی قمشه‌ای

٨٥ فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَـمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبَادِهِ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْكَافِرُونَ

پس چون سخت‌گیری (عذاب) ما را بینند دیگر ایمان آوردنشان به آنان نفعی نمی‌رساند {ایمان حین دیدن بأس جز برای خوف خیال نیست، نه برای شوق عقل و لذا اگر خوف زایل می‌شد البتّه باز می‌گشتند}، [عدم قبول توبه حین رؤیت بأس را خداوند سنّت کرده است، یعنی عدم قبول توبه وقتی که از روی غمّ و خوف باشد] سنّت خداوند است که همانا در میان بندگانش سپری (جاری) شده و کافران در آن [مقام یا زمان] زیان کرده‌اند [برای اینکه این مقام، مقام ظهور حقّ و بطلان باطل است].

- ترجمه سلطانی

پس چون سخت‌گیری (عذاب) ما را بینند دیگر ایمان آوردنشان به آنان نفعی نمی‌رساند، سنّت خداوند است که همانا در میان بندگانش سپری (جاری) شده و کافران در آن (مقام یا زمان) زیان کرده‌اند.

- ترجمه راستین

اما ایمانشان پس از دیدن مرگ و مشاهده عذاب ما بر آنها هیچ سودی نبخشید. سنّت خدا (و حکمت الهی از ازل) چنین در میان بندگان حکمفرما بوده (که رسول و کتاب به امر و نهی و وعده ثواب و عقاب و نجات مؤمنان و هلاک کافران بفرستد تا خلق به اطاعت و عصیان امتحان شوند) و آنجا کافران زیانکار شدند.

- ترجمه الهی قمشه‌ای
(نمایش تمام آیات سوره)