سورهٔ فصلت آیه ۴۷

علم به آن ساعت [حین مرگ، قیامت، ظهور قائم (ع)] فقط به او ارجاع می‌شود (علم آن مختصّ به او تعالی است) و میوه‌ها از غلافشان خارج نمی‌شوند و ماده‌ای حامل (باردار) نمی‌شود و وضع (حمل) نمی‌کند مگر با علم او [و علم هر کس از افراد بشر که آن را می‌داند از علم او تعالی است] و [یاد آور یا یاد آوری کن] روزی را که به آنها نداء می‌دهد که کجایند شریکان من [که آنها را شریکان من در وجوب یا در عبادت یا در طاعت قرار می‌دادید، یا شرکاى من بحسب مظاهر من و خلفای من از مقابلین با علی (ع)]، می‌گویند: به تو اعلام می‌کنیم [به ضلال (گریختن) آنها از ما یا به برائت خود از آنها یا] از ما شهادت دهنده‌ای نیست [یعنی از میان ما شاهدى که به شراکت برای آنها شهادت بدهد نیست، یا از ما احدی نیست که آنها را برای گریختنشان از ما مشاهده کند، یا اشراکشان را انکار می‌کنند و می‌گویند: احدی از ما نمی‌باشد که به شریک بودن آنها در دنیا شهادت دهد]

علم به آن ساعت فقط به او ارجاع می‌شود و میوه‌ها از غلافشان خارج نمی‌شوند و ماده‌ای حامل (باردار) نمی‌شود و وضع (حمل) نمی‌کند مگر با علم او و (یاد آور یا یاد آوری کن) روزی را که به آنها نداء می‌دهد که کجایند شریکان من، می‌گویند: به تو اعلام می‌کنیم از ما شهادت دهنده‌ای (بر چنین چیزی) نیست

از ساعت قیامت تنها خدا آگاه است، و هیچ میوه‌ای از غنچه خود بیرون نیاید و هیچ آبستنی بار بر ندارد و نزاید مگر به علم ازلی او. و (یاد آر) روزی که خدا به مشرکان خطاب کند: آن معبودان باطلی که شریک من پنداشتید کجا رفتند؟مشرکان گویند: بار الها، ما حضور تو عرضه داشتیم که از ما هیچ کس گواه نیست (که تو شریک داشته‌ای. یعنی از شرک بیزاری می‌جویند).