سورهٔ محمد آیه ۴

تفسیر


جزء ۲۶
سوره محمد
حزب ۱۰۱

متن عربی آیه

٤ فَإِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقَابِ حَتَّى إِذَا أَثْخَنتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثَاقَ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ وَإِمَّا فِدَاءً حَتَّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا ذَلِكَ وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانتَصَرَ مِنْهُمْ وَلَكِن لِّيَبْلُوَ بَعْضَكُم بِبَعْضٍ وَالَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ

ترجمه‌ها

پس وقتی که به کسانی که کفر ورزیده‌اند برخوردید پس گردن بزنید (با گردن زدن، آنها را بزنید) تا آنوقت که آنان را در هم بکوبید سپس [آنها را اسیر کنید و] محکم در زنجیر [بند] کنید پس بعد یا منّت گذارید و یا به فداء (اخذ مال در مقابل آزاد کردن، فدیه گرفتن) [آزاد کنید] تا اینکه جنگ سنگینی‌اش فروکش کند {یعنی اینکه گردن زدن و اسیر نمودن اشخاص جز مادامی که حرب (جنگ) برپا است نیست و وقتی که حرب منقضی (تمام) شد پس بر آنان تعرّض نکنید، یا معنی می‌دهد تا محارب و حربى در بلاد شما باقی نماند پس رفع محاربه از بین، علّت غایی محاربه می‌باشد}، آن [حکم خداوند بحسب اسباب آن است] و [لیکن] اگر خداوند می‌خواست البتّه [بدون امر کردن به شما به جنگیدن با آنها] از آنها انتقام می‌گرفت و لکن [خواست] تا بعضی شما را با بعضی [دیگر] آزمایش کند {زیرا در جهاد تحصیل خصال عظیمی است که تحصیل آنها جز با آن ممکن نمی‌شود، و تهدیدی عظیم برای کفّار است تا قبل استیصال (درماندگی) به توبه کردن رغبت کنند} و کسانی که در راه خدا کشته شده‌اند پس هرگز اعمالشان گم (ضایع) نخواهد شد

پس وقتی که به کسانی که کفر ورزیده‌اند برخوردید پس گردن (آنها را) بزنید تا آنوقت که آنان را در هم بکوبید سپس محکم در زنجیر (بند) کنید پس بعد از آن یا منّت گذارید و یا به فداء (اخذ مال در مقابل آزاد کردن، فدیه گرفتن) (آزاد کنید) تا اینکه جنگ سنگینی‌اش فروکش کند، آن (حکم خداوند بحسب اسباب آن است) و (لیکن) اگر خداوند می‌خواست البتّه از آنها انتقام می‌گرفت و لکن (خواست) تا بعضی از شما را با بعضی دیگر آزمایش کند و کسانی که در راه خدا کشته شده‌اند پس هرگز اعمالشان گم (ضایع) نخواهد شد

شما مؤمنان چون (در میدان جنگ) با کافران رو به رو شوید باید (شجاعانه) آنها را گردن زنید تا آن گاه که از خونریزی بسیار دشمن را از پا در آوردید پس از آن، اسیران جنگ را محکم به بند کشید که بعدا یا بر آنها منّت نهید (و آنها را آزاد گردانید) یا فدا گیرید تا در نتیجه جنگ سختیهای خود را فروگذارد. این حکم فعلی است، و اگر خدا بخواهد خود از کافران انتقام می‌کشد (و همه را بی زحمت جنگ شما هلاک می‌کند) و لیکن (با این جنگ کفر و ایمان) می‌خواهد شما را به یکدیگر امتحان کند، و آنان که در راه خدا کشته شدند خدا هرگز اعمالشان را ضایع نگرداند.

لغات

(برای دیدن جزییات هر کلمه روی آن کلیک کنید)

فَإِذَا
پس هنگامی که
لَقِيتُمُ
ملاقات کردید
الَّذِينَ
کسانی که
كَفَرُوا
کفر ورزیدند
فَضَرْبَ
پس گردن‌ها را بزنید
الرِّقَابِ
پس گردن‌ها را بزنید
حَتَّى
تا این که
إِذَا
هنگامی که
أَثْخَنتُمُوهُمْ
از کار انداختید آنها را، از پا در آوردید آنها را
فَشُدُّوا
پس محکم ببندید
الْوَثَاقَ
بند، ریسمان
فَإِمَّا
پس اگر
مَنًّا
منت نهادن
بَعْدُ
بعد
وَإِمَّا
و اگر
فِدَاءً
عوض گرفتن، فدیه دادن
حَتَّى
تا این که
تَضَعَ
بر زمین گذارد
الْحَرْبُ
جنگ
أَوْزَارَهَا
بارهای سنگینش
ذَلِكَ
این
وَلَوْ
و اگر
يَشَاءُ
می‌خواهد
اللَّهُ
خداوند
لَانتَصَرَ
حتماً انتقام می‌گرفت
مِنْهُمْ
از آن‌ها
وَلَكِن
ولی
لِّيَبْلُوَ
تا بیازماید
بَعْضَكُم
بعضی از شما
بِبَعْضٍ
با بعضی دیگر
وَالَّذِينَ
و کسانی که
قُتِلُوا
و کشته نمی‌شدند
فِي
در
سَبِيلِ
راه
اللَّهِ
خداوند
فَلَن
پس هرگز ضایع نمی‌کند
يُضِلَّ
پس هرگز ضایع نمی‌کند
أَعْمَالَهُمْ
کردارشان