سورهٔ محمد

طاعت و گفتار نیک سزاوارتر است، و وقتی که امری عزم (اتّخاذ تصمیم) می‌شود پس اگر [دربارهٔ آنچه که گفتند که چرا سوره‌ای نازل نشد یا در مطلق آنچه که گفتند و با زبانشان اقرار کردند از ایمان و تصدیق به خداوند و رسول (ص) و قبول احکام، یا در آنچه که به آن اقرار کردند از امارت علیّ (ع) و تسلیم شدن به او به امیر بودن امیر المؤمنین] نسبت به خداوند صدق داشته باشند البتّه برای آنها بهتر [از آنچه از ایّام دنیا و تمتّعات (بهره‌مندی) آن که آنها آن را خیر می‌پنداشتند] می‌باشد

و آیا امید بسته‌اید که تولّی یابید (ولیّ بشوید) [به جای علیّ (ع) یا که متولّی امور مردم شوید، یا که مردم از شما روی بگردانند] که در زمین فساد کنید [یعنی اگر شما متولّی شوید شأنی سوای افساد برای شما نمی‌باشد پس برای شما شایسته است که حین تولّی (حکومت کردن) به غیر از او امید مدارید] و [پیوندهای] ارحام [صوری و معنوی]تان را قطع کنید

آنان کسانی هستند که خداوند آنها را لعن (دور) کرده و آنان را [از ادراک جهت اخرویّه از مسموعات] کر کرده و چشمانشان را کور نموده است

آیا [می‌توانند در آیات و قرآن تأمّل کنند] پس در قرآن تدبّر نمی‌کنند یا قفل‌های آن بر قلوب [نهاده شده] است [و قدرت بر تدبّر ندارند]

همانا کسانی که بعد از آنکه [با قول خداوند و قول رسولش] هدایت (ولایت و طریق آن) برای آنها روشن شد به ادبار (عقب) خود برگشتند {سالک بر طریق دین را تشبیه به کسی کرده که راهی را می‌پیماید، و بازگشت کنندهٔ از دین را به کسی که از راهی بر عقب خود بر می‌گردد، و این حال مسلمینی است که به محمّد (ص) اسلام آوردند سپس با او در اوامر او مخالفت کردند} شیطان [زشتی‌ها را] برای آنها زینت داد و آنها را در آرزوهای دور و دراز افکند

آن به خاطر این است که به کسانی که از آنچه که خداوند [دربارهٔ علیّ (ع) و خلافت او] نازل کرد کراهت داشتند گفتند که در بعضی امور از شما اطاعت خواهیم کرد و (حال آنکه) خداوند پنهانکاری آنها را می‌داند

پس [حالشان] چگونه می‌باشد آنوقتی که ملائکه آنان را می‌میرانند [در حالی که] بر روی آنها و پشت آنان [ضربه] می‌زنند {آنان آن دو و اتباع آن دو و بنو امیّه هستند که از آنچه که خداوند دربارهٔ ولایت علیّ (ع) نازل کرد کراهت داشتند}

آن (زدن) به خاطر این است که آنها از آنچه که خداوند را به خشم می‌آورد پیروی کردند و از رضوان او [یعنی از ولایت علیّ (ع)] کراهت داشتند {زیرا رحمت و رضا و رضوان و نعمت همگی ولایت علیّ (ع) هستند} پس [خداوند یا آن اتّباع و کراهت] اعمالشان را [که آنها را در اسلام عمل کردند] حبط (هدر) کرد

آیا کسانی که در قلوبشان مرض هست گمان کرده‌اند که خداوند هرگز کینه توزی‌های شدید آنها را [نسبت به رسولش و به مؤمنین] آشکار (ظاهر) نخواهد کرد [یعنی همانا این ظنّ فاسدی است و ما اضغان (کینه‌توزی، دشمنی) آنان را خارج (آشکار، بیرون انداختن) می‌کنیم]

و البتّه اگر می‌خواستیم آنان را به تو نشان می‌دادیم [یعنی اگر می‌خواستیم آنها را به تو بشناسانیم حتماً آنها را به تو نشان می‌دادیم تا آنها را با سیمایشان و نفاق باطنیشان بشناسی] تا حتماً آنان را به سیمایشان بشناسی و البتّه [اگر هنوز با سیمایشان آنها را نشناخته‌ای] مطمئناً آنان را در لحن گفتار می‌شناسی و خداوند اعمال شما را می‌داند [چه آنها را کتمان کنید یا آنها را اعلان (علنی کردن) نمائید]