سورهٔ نساء

و وقتی که به زمین می‌زنید (سفر می‌کنید) پس بر شما گناهی نیست اگر بیم داشتید که کسانی که کفر ورزیده‌اند نسبت به شما فتنه کنند از نماز کوتاه کنید زیرا که کافران برای شما دشمنی واضح می‌باشند

و وقتی که [حین مسافرت و خوف] در میان آنها باشی پس برای آنها نماز را بپا دار [به اینکه امامت آنها را بکنی] پس باید گروهی از آنها با تو [برای نماز] بایستند و [گروه جنگ کنندهٔ آماده یا گروه نماز گزارنده] باید اسلحه‌هایشان را برگیرند پس وقتی که [گروه نماز گزارنده] سجده می‌کنند پس [گروه جنگ کننده] باید از ورای شما [یعنی گروه نماز گزارنده] باشند و باید گروهی دیگر که نماز نگزارده‌اند [بعد از آنکه آنان را در قیام دوّم منتظر می‌شوی و گروه نماز گزارنده با تو نمازشان را تمام کردند و به مواقف (مواضع جنگی) خود رفتند] بیایند پس تا با تو نماز بگزارند [به اینکه در قیام به تو اقتداء کنند و در قعود منتظر آنها شوی تا نمازشان را با اتیان رکعت دیگر تمام کنند سپس بعد از ملحق شدن آنها به تو در قعود بر آنها سلام دهی] و [گروهی که نماز گزاردند و در مواقف نماز نگزارده‌ها توقّف کردند، یا گروه مشغول به نماز] باید آمادگیشان و سلاح‌هایشان را بر گیرند، آنان که کفر ورزیده‌اند دوست دارند که از سلاح‌هایتان و متاع‌هایتان غفلت کنید و ناگهان با چرخشی یکباره بر شما حمله کنند و گناهی بر شما نیست که اگر از باران به شما اذیّتی باشد یا مریض باشید اسلحه‌تان را [برای سنگینی آن] بگذارید و [لیکن] آمادگیتان را برگیرید [ولی معذلک از طریق حزم (احتیاط) خارج نشوید] همانا خداوند [بر دستان شما] برای کافران عذاب خوار کننده‌ای مهیّا کرده است

و وقتی که نماز را گزاردید آنگاه [در هر حال] ایستاده و نشسته و بر پهلو‌هایتان [آرمیده] خداوند را ذکر کنید و وقتی که [از شدّت خوف] مطمئن شدید پس نماز را [با شرایط آن و آداب مقرّره برای آن در سفر تمام کنید، یا وقتی که در وطن‌هایتان یا در خانهٔ اقامتتان مطمئن شدید پس آن را با اتمام رَکعات آن تمام] اقامه کنید، همانا نماز، مقرّر شده‌ای وقت‌دار بر مؤمنین می‌باشد

و در پیگرد قوم [حتّی با آنها بجنگید و آنها را اسیر کنید یا که تسلیم شوند] اگر رنج [هم] می‌برید سستی نکنید زیرا آنها هم همانطور که شما رنج می‌برید رنج می‌برند و آنچه را که [آنها] امید نمی‌دارند [شما] از خداوند امید می‌دارید و خداوند دانا و حکیم می‌باشد [و می‌داند که اصلح به حال شما و ثبات شما بر ایمان و عدم تعلّق شما به دنیا همان جهاد است، و شما را بر وفق حکمتش و علمش به دقایق مصالحی که بر شما ظاهر نمی‌شود در آن ترغیب می‌کند و تدبیر او به ادقّ (دقیق‌ترین) وجه و اتقن (متقن‌ترین) صنع است برای تمکّن دادن شما در بیشترین کمالات]

همانا ما کتاب را [یعنی کتاب نبوّت را که ظهور آن با قرآن است] به حقّ بر تو نازل کردیم {حقّ مطلق همان الله جلّ شأنه است و حقِّ مضاف همان مشیّت خداوند است که مسمّی به «حقّ مخلوقٌ به» و اضافهٔ اشراقیّه و حقیقت محمّدیّه است و آن ولایت مطلقه و همان علویّت علی (ع) و معروفیّت الله و ظهور او است، و چون نبوّت ظهور ولایت می‌باشد، و کتاب تدوین ظهور نبوّت و رسالت است، و ظهورِ ظهور، ظهور برای ظاهر اوّل است انزال کتاب به توسّط حقّ مضاف صحیح و متلبّس به حقِّ مضاف ایضاً صحیح می‌باشد برای اینکه حقیقت هر حقّ و حقیقت هر ذی حقیقت همین است، و مع الحقّ نیز جایز است} تا به آنچه که خداوند به تو نشان داد بین مردم حکم کنی {مقصود از «حکم»، حکومت (حکم کردن، داوری) معروف از قطع منازعات است، یا آنچه که آن اعمّ از آن و از تأسیس سیاسات و عبادات است، یا آنچه که آن اعمّ از آن و از اصلاح آنها به نصایح و آداب است، یا آنچه که آن اعمّ از آن و از اصلاح آنها و تکمیل آنها در باطن با زبان سرّ است} و [به رأی دیگری] برای خیانتکاران [بر دشمنان آنها] به عنوان دشمن مباش

و از خداوند [از آنچه که به آن اهتمام نمودی یا انجام دادی از خصومت در قِبال خائنان] طلب آمرزش کن که خداوند بسیار آمرزنده و مهربان می‌باشد

و با کسانی که [به سبب اقتراف (کسب گناه کردن، ارتکاب) معاصی] به خودشان خیانت می‌ورزند مجادله مکن زیرا که خداوند کسی که خیانت پیشه و گناه پیشه باشد را دوست ندارد

[می‌خواهند] از مردم مخفی شوند (بپوشانند) و (حال آنکه) از خداوند مخفی نمی‌شوند و او با آنها است آنوقتی که به آنچه که گفتار از آن راضی نمی‌شود شبانه دسیسه می‌کردند و خداوند به آنچه که عمل می‌کنند محیط می‌باشد [پس خفیّات (پنهانی‌ها) اعمال آنها و اقوال آنان و تدبیر آنها برای منع علی (ع) از حقّش از او شاذّ نمی‌شود]

هان شما بودید که از اینان در زندگانی دنیا از آنها جانبداری می‌کردید پس چه کسی در روز قیامت نزد خداوند از آنها طرفداری می‌کند؟ [یعنی اینکه این مجادله نزد نبیّ (ص) می‌باشد و در روز قیامت نزد خداوند می‌باشد] یا چه کسی وکیل آنها می‌باشد!؟ {وکیل کسی است که مراقب بر امور موکّل و حافظ آن باشد}

و کسی که به بدی عمل کند یا به خودش ظلم کند سپس از خداوند طلب آمرزش نماید خداوند را بسیار آمرزنده و مهربان می‌یابد {مغفرت ستر (پوشاندن) ذنوب و ترک عقاب بر آنها هست، و رحمت تفضّل بر او به مقدار زائد بر ترک عقاب است}