سورهٔ نساء

و کسی که گناهی را کسب کند پس جز این نیست که آن را بر زیان نفس خود کسب می‌کند و خداوند [به گناه او] دانا و حکیم می‌باشد [لغوی انجام نمی‌دهد تا آنکه ممکن شود که وبال اثم (گناه) او را بر دیگری برگرداند]

و کسی که خطاء یا گناهی را کسب کند {خطیئه مانند لمه (لغزش، خلاف غیر عمد) آنچه است که از شخص با انزجار نفس صادر می‌شود مانند اینکه آن را قصد نکرده، و اثم آنچه است که بدون انزجار می‌باشد} سپس بی‌گناهی را به آن متّهم کند پس [به سبب نسبت دادن بدی به کسی که او برئ (بی‌گناه، بیزار، دوری گزیننده) از آن است] بهتانی و گناهی آشکار [زائد بر اثم اوّل خود به سبب تنزیه نفس خطاءکار یا گناهکار از آن و متهم کردن بی‌گناهی به آن] را حمل کرده

و اگر فضل خداوند (نبوّت و رسالت) و رحمتش (ولایت) بر تو [یا حافظ تو] نبود حتماً گروهی از آنها همّت می‌گماشتند که تو را [از رأى صواب (درست) تو یا از رؤیت صواب تو] گمراه کنند و گمراه نمی‌کنند مگر خودشان را [با همّت خود] و [بر فرض همّت از آنان] چیزی به تو ضرر نمی‌رسانند و خداوند کتاب (یعنی نبوّت) را و حکمت (یعنی ولایت) را بر تو نازل کرد و [با انزال ولایت] آنچه را که [از دقایق کثرات و دقایق احکام آنها که همان لازمهٔ رسالت است] نمی‌دانستی به تو تعلیم داد و فضل خداوند [یعنی رسالت یا مطلق نعمت‌های خداوند] بر تو بزرگ می‌باشد

در بسیاری از نجواهایشان خیری [برای مردم] نیست مگر کسی که به صدقه‌ای یا معروفی یا اصلاح بین مردم امر می‌کند و کسی که آن را برای جلب رضای خداوند [بطور خالص از شوب ریا و سُمْعه (خود نیک نمایاندن)] انجام دهد پس [برای صرف عرض (آبرو) خود یا برای تحمّل تعب اصلاح] به او اجری عظیم خواهیم داد [و کسی که به سبب نجوایش با رسول تشاقق (در خصومت به هم اصرار ورزیدن) می‌کند پس او عذاب بزرگ دارد و کسی که امر به صدقه نکرده و با رسول تشاقق ننموده پس نه اجر کاملی و نه عذاب دارد]

و کسی که بعد از آنکه هدایت برای او آشکار شد با رسول ناسازگاری نماید [به اینکه به مخالفت با او نجوى کند و به قول او راضى نشود و نهی کند از آنچه که به آن امر شده] و از غیر راه مؤمنین تبعیّت کند [بطور تکوینی] او را به آنچه که روی می‌کند بر می‌گردانیم و او را به جهنّم می‌رسانیم و چه بد سرانجامی است

همانا خداوند نمی‌آمرزد که [به اعتبار مظهر او که همان علی (ع) است] به او شرک ورزیده شود و مادون آن را بر کسی که بخواهد می‌آمرزد و کسی که برای خداوند [به اعتبار شرک به ولایت] شریک آورد پس هرآینه به گمراهی دوری گمراه شده

[این مشرکان به خداوند یا به علیّ (ع)] غیر از او [یعنی غیر از خدا یا غیر از علیّ (ع)] را نمی‌خوانند مگر مادینه‌ها را و جز شیطانی نافرمان را نمی‌خوانند

خداوند او را لعن (دور) کرد و (در حالی که) گفت حتماً نصیبی معیّن از بندگانت را بر می‌گیرم

و حتماً آنها را [از طریق هدایت] گمراه می‌کنم و حتماً آنها را سرگرم آرزو [های باطل مانند طول عمر و رفعت و حشمت و کثرت اموال و غیر آن] می‌کنم و حتماً به آنها [به باطل] امر می‌کنم که حتماً گوش‌های چهارپایان را بشکافند [یعنی تا آنها را از اصل خود قطع کنند] و البتّه حتماً به آنها امر می‌کنم که حتماً خلقت خداوند را تغییر دهند {تغییر خلق الله تغییر دادن خلقتی است که خداوند خلق کرده بدون اذن خداوند با تغییر دادن صورت ظاهری آن مانند قطع گوش از حیوان و انسان و اِخصاء (اخته کردن) آن دو و هر مُثله (بریدن عضو) کردنی، یا صفت ظاهری آن، یا صورت باطنی آن مانند تغییر صورت انسانی او از استقامت به انحناء و نَکس (سرنگون، عود مرض) و تبدیل کردن صور انسانی آنها به صور بوزینه‌ها و خوک‌ها به سبب اغوای آنها، یا با تغییر دادن صفت او مانند تغییر استقامت او بر طریق الهی به اعوجاج، و تغییر دادن دین مستقیم او به ادیان منحرفه، و تغییر فطرت او که بر اسلام است به فطرت کفّار، که آن تغییر اوامر خداوند و نواهی او را لازم می‌نماید} و کسی که شیطان [جنّی یا انسی] را به عنوان ولی (دوستدار یا امیر) غیر از خداوند اتّخاذ نماید پس هرآینه [با اتلاف رأس المال خود که همان لطیفهٔ انسانیّه است] با خسارتی واضح (بدیهی) زیان دیده است

به آنها وعده می‌دهد و آنها را به آرزوها سرگرم می‌کند و شیطان [جنّی (پنهانی)] به آنها جز به غرور [به معنی طمع انداختن به باطل (آنچه که به آن مغرور می‌شود)] وعده نمی‌دهد