سورهٔ نساء

و وقتی که به آنها گفته شود که به سوی آنچه که خداوند نازل کرده و به سوی رسول بیائید، منافقین را می‌بینی که با روی گردانیدن از تو اعراض می‌کنند

پس وقتی که به آنچه که دستانشان پیش انداخته (مرتکب شده‌اند) مصیبتی (عقوبتی) [از خداوند] به آنها اصابت کند سپس چطور [به دروغ برای عذر خواهی] نزد تو می‌آیند [در حالی که] به خداوند قسم یاد می‌کنند که خواسته‌ای جز احسان [به تو و امّت تو] و توفیق (آشتی دادن) [بین آنها] نداشته‌ایم

آنها کسانی هستند که خداوند آنچه [از نفاق] که در قلوب آنان است را می‌داند پس از آنان روی بگردان و [برای اتمام حجّت و تقلیل اظهار نفاق آنها] به آنها نصیحت کن و دربارهٔ خودشان [در شأن علی (ع)] به آنها با گفتاری رسا [که در آنها اثر کند و آنها را از اظهار نفاقشان منع کند تا آنکه بسیاری از امّت تو موافق آنها نشوند] بگو

و رسولی را نفرستادیم مگر برای اینکه به اذن خداوند اطاعت شود و اگر آنها آنوقت که [با معاهدت بر معاندت علیّ (ع) و اتّفاق بر غصب حقّ او] به خودشان ستم کردند [توبه می‌کردند و پشیمان می‌شدند و] نزد تو [یا از جهت تعریض نزد علی (ع)] می‌آمدند و از خداوند طلب آمرزش می‌کردند و رسول برای آنها طلب آمرزش می‌کرد حتماً خداوند را بسیار توبه (التفات) کننده و مهربان می‌یافتند [زیرا او علیّ (ع) را باب خود و مظهر رحمت خود قرار داد، پس کسی که نزد او توبه کند پس به توبۀ خداوند و رحمت او دست یافته است]

پس نه چنین است، پروردگارت را قسم که ایمان نمی‌آورند (متّصف به اسلام و ایمان عامّ نمی‌گردند) تا آنکه در آنچه که بین خود مشاجره (با هم نزاع) می‌کنند تو [یا از جهت تعریض علی (ع)] را حَکم کنند سپس از آنچه که [تو یا علی] قضاوت (حکم) کنی در خودشان حرجی (مسؤولیتی) نمی‌یابند که به جهت تسلیم شدن [خودشان را بر تو یا بر علی] تسلیم کنند

و اگر ما بر ایشان می‌نوشتیم (مقرر می‌کردیم) که [برای کفّارهٔ ذنوبتان] خودتان را بکشید [چنانکه بر بنی اسرائیل بعد عبادت آنها بر گوساله قتل را مقرّر کردیم و آنان انجام دادند و اینان نادم نمی‌شوند و انجام نمی‌دهند] یا از دیارتان [به جلاء و اخراج] خارج شوید جز اندکی از آنان آن را انجام نمی‌دادند و اگر آنها به آنچه که به آن [از رجوع به کتاب و به قول تو دربارهٔ علیّ (ع) و از رجوع به او و رضایت به حکومت او و تسلیم شدن بر او بعد از نادم شدن و طلب استغفار از او] به آن نصیحت می‌شوند انجام می‌دادند البتّه برایشان بهتر و [برای اقدام آنها بر تسلیم شدن] پایدارتر می‌بود

و آنگاه محقّقاً از نزد خود پاداش بزرگی به آنها می‌دادیم [برای اینکه او باب رحمت ما است و کسی که به او روی آورد خائب (ناامید، بی ثمر) برنمی‌گردد]

و حتماً آنان را به راه راست هدایت می‌کردیم {زیرا ندامت از مخالفت کردنشان با او و طلب مغفرت از او موجب شمول رحمت ما بر آنها می‌شود و مستحقّ ایمان و توبۀ خاصّه بر دست او می‌شوند، و در این صورت آنها را قبول می‌کرد و برای آنان توبه می‌نمود و از آنها بیعت خاصّهٔ ولویّه می‌گرفت، و برای آنان دری به راه راست باز می‌کرد که همان راه قلب بلکه طریق به حضور نزد او است که همان حضور نزد خداوند است}

و هر کس از خداوند و رسول [با قبول امر آن دو دربارهٔ علی (ع)] اطاعت کند [و به او رجعت کند و به او التجاء برد، و کسی که از روی صدق به او التجاء برد، نزد او مقبول می‌گردد، و کسی که نزد او مقبول گردد به او رحم می‌کند و از او بیعت و میثاق الهی می‌گیرد و او را در ولایت خود داخل می‌کند، و کسانی که علی (ع) آنها را در ولایتش داخل کند] پس آنها با کسانی خواهند بود که خداوند بر آنها نعمت کرده از پیامبران و صدّیقان و شهداء و صالحین {زیرا نعمت حقیقی همان علیّ (ع) و ولایت او است، و کسی که به نبوّت و کمالات آن برسد، به آن نرسیده مگر با ولایت علی، و از آنها کسی که ابتلاء شود ابتلاء نشده مگر با وقوف در ولایت علی} و آنها به نیکی رفیق (مهربان) هستند {نبىّ انسانی است که چیزی به او وحی می‌شود، و صدّیق کسی است که قولاً و فعلاً و عقیدتاً و خلقاً از اعوجاج خارج شده و غیر خود را نیز از اعوجاج خارج می‌سازد و مراد از آنها اوصیاء هستند که در خودشان کامل و مکمّل بر غیر خود گشته‌اند، و شهداء آن کسانی هستند که با سلوک یا با جذب غیب را مشاهده کرده‌اند و به مقام قلب رسیده‌اند و نزد پروردگارشان در ولایت که همان علی (ع) است حاضر شده‌اند، یا مراد از آنها کسانی هستند که در جهاد استشهاد (طلب شهادت) کردند، و صالحین در اینجا آن کسانی هستند که به ولایت توسّل جستند، و به مقامی در آن نرسیده‌اند لکن از روی صدق سلوک کرده‌اند}

آن فضل از خداوند است [و کسی که فضل را طلب می‌کند پس باید به علیّ (ع) تولیّ نماید و باید که با بیعت با او در ولایت او داخل شود] و خداوند به لحاظ دانائی کافی است [به مقدار استحقاق شما و سلوک شما در طریق ولایت او، و به قدر طاعت شما و سلوک شما بر شما تفضّل می‌کند]