سورهٔ مائده آیه ۱۲

و همانا خداوند از بنی اسرائیل پیمان گرفت و دوازده نقیب (مِهتر) از آنها را مبعوث کردیم [که به آنها امر کنند و ایشان را نهی نمایند] و خداوند فرمود که من با شما هستم [و آنچه را که انجام می‌دهید از شما مشاهده می‌کنم] که اگر [با اتّصال آن به نقباء (مِهتران) (ع)] نماز بپا دارید و [از هر چیزی حتّی از میل قوایتان به مخالفت با نقباء (ع)] زکات دهید و به رسولانم [که نقباء (ع) از آنها هستند] ایمان آورید و آنان را یاوری کنید و به خداوند با قرض دادنی نیکو [از اصل مال با انفاق آن در راه خدا، و اصل قوا با ضعیف کردن آن با عبادات و ریاضات] قرض بدهید {زکات همان فضول مالی است که آن حقّ غیر است و قرض از اصل مال است} البتّه حتماً بدی‌های شما را از شما بپوشانم و البتّه حتماً شما را [به سبب نمازتان و ایمانتان و یاوریتان] در جنّت‌هایی داخل می‌کنم که از تحت آنها نهر‌ها جاری می‌شود و هر کس از شما که بعد آن [میثاق بر نقباء (ع) و وعده کردن بر آن] کفر بورزد پس راه سواء (راست، درست) را گم کرده است [پس ای امّت محمّد (ص) به یاد آورید و به میثاقتان بر علی (ع) وفاء کنید و بعد میثاق کفر نورزید]

و همانا خداوند از بنی اسرائیل پیمان گرفت و دوازده مِهتر از آنها را مبعوث کردیم و خداوند فرمود که من با شما هستم که اگر نماز بپا دارید و زکات دهید و به پیامبرانم ایمان آورید و آنان را یاری کنید و به خداوند با قرض دادنی نیکو قرض بدهید البتّه حتماً بدی‌های شما را از شما بپوشانم و البتّه حتماً شما را در جنّت‌هایی داخل می‌کنم که از تحت آنها نهر‌ها جاری می‌شود و هر کس از شما که بعد از آن کفر بورزد پس از راه سواء (میان دو طرف چیزی، راست، درست) گمراه شده است

و همانا خدا از بنی اسرائیل عهد گرفت و از میان آنها دوازده نفر بزرگ برانگیختیم (که پیشوای هر سبطی باشند) و خدا بنی اسرائیل را گفت که من با شمایم هر گاه نماز به پا دارید و زکات بدهید و به فرستادگان من ایمان آورید و آنها را اعزاز و یاری کنید و خدا را قرض نیکو دهید، در این صورت گناهان شما بیامرزم و شما را در بهشتی داخل گردانم که زیر درختانش نهرها جاری است. پس هر کس از شما پس از عهد خدا کافر شد سخت از راه راست دور افتاده است.