سورهٔ مائده آیه ۳۲

به خاطر آن بر بنی اسرائیل (بنی یعقوب) مقرّر کردیم که کسی که نفسی را بکشد به غیر [قصاص] نفسی یا [به غیر] فسادی [از مقتول] در زمین [به قطع طریق و تاراج مال و ترساندن بر مسلمین به اینکه شمشیر آشکار کند یا آن را در شب حمل کند مگر اینکه از اهل ریبه (شرّ و فساد) نباشد] پس مانند این است که همهٔ مردم را کشته است {زیرا تا قابیل وجودش هابیل وجودش را نکشد و انسانیّت را قطع نکند و مردمان وجودش را فناء نکند راضی به قتل نفس نمی‌شود} و کسی که آن را زنده کند پس مانند این است که مردم را جمیعاً زنده کرده است {زیرا احیاء مردم نمی‌باشد مگر وقتی که قابیل وجودش در وجودش مبدّل ‌گردد و جمیع جنود او به حیات عقل احیاء گردند} و همانا فرستادگان ما با بیّنات (معجزات یا احکام قالبیّهٔ شریعت یا دلائل سمعی و عقلی دالّ بر این حکم) نزد آنها آمدند سپس بعد آن (آمدن رسولان یا این حکم یا هر دو) بسیاری از آنها (بنی اسرائیل) در زمین البتّه اسراف کننده (متجاوز از حدود خداوند به خونریزی و حلال کردن محارم و غیر آنها) هستند

به خاطر آن بر بنی اسرائیل مقرّر کردیم که کسی که نفسی را بکشد به غیر (قصاص) نفسی یا (به غیر) فسادی در زمین پس مانند این است که همهٔ مردم را کشته است و کسی که آن را زنده کند پس مانند این است که مردم را جمیعاً زنده کرده است و همانا فرستادگان ما با بیّنات نزد آنها آمدند سپس بعد از آن بسیاری از آنها در زمین البتّه اسراف کننده هستند

بدین سبب بر بنی اسرائیل حکم نمودیم که هر کس نفسی را بدون حق و یا بی‌آنکه فساد و فتنه‌ای در زمین کرده، بکشد مثل آن باشد که همه مردم را کشته، و هر کس نفسی را حیات بخشد (از مرگ نجات دهد) مثل آن است که همه مردم را حیات بخشیده. و هر آینه رسولان ما به سوی آنان با معجزات روشن آمدند سپس بسیاری از مردم بعد از آمدن رسولان باز روی زمین بنای فساد و سرکشی را گذاشتند.