سورهٔ قمر آیه ۲

[و ساعت نزدیک شد] و (در حالی که) آیتی [از آیات ساعت] را می‌بینند [و امارات (علامات) آن ظاهر شده، و حال آنکه آنها معذلک آیتى مثل سفید شدن موی سر و ریش و افتادن دندان‌ها و ضعف نور چشم و قلّت (کم شدن) شهوت طعام و سفاد (جفتگیری) و رخاوت (سستی) اعصاب و امراض وارده و فوت جیران (همسایگان) و اقران (نزدیکان)، یا آیتى از آیات قدرت خداوند و علم او و حکمت او را، یا آیتى از آیات عظمای او را، یا آیت عاجز کننده بر آنها از آوردن مثل آن را می‌بینند و شایسته است که متذکّر شوند و توبه کنند و انابه نمایند و به هر چیزی متنبّه شوند لکن از آن] اعراض می‌کنند و می‌گویند جادویی مستمر [یعنی قوی یا مستمر از زمان‌های سابق] است [که به هر سحر علو (برتری) می‌یابد]

و آیه را می‌بینند (لکن) اعراض می‌کنند و می‌گویند جادویی مستمر است

و اگر کافران، بزرگ آیت و معجزی (چون شکافتن ماه) هم ببینند باز اعراض کرده و گویند که این سحری نیرومند و کامل است.