سورهٔ الرحمن
الرحمن، عروس قرآن، آلاء
١٧ رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ
پروردگار دو مشرق {مراد مشرق آفتاب در تابستان و مشرق آن در زمستان است} و پروردگار دو مغرب {به همچنین}
- ترجمه سلطانیپروردگار دو مشرق و پروردگار دو مغرب
- ترجمه راستینآن خدایی که آفریننده دو مشرق و دو مغرب است (یکی مشرق و مغرب تابستان مطلع سرطان، و یکی زمستان مطلع جدی).
- ترجمه الهی قمشهای١٩ مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ
دو دریا [عذب (شیرین) فرات (گوارا) و ملح (شور) اجاج (تلخ) یا دریای فاعلیّت و دریای قابلیّت و مَظهر آن دو و مُظهر آن دو علیّ (ع) و فاطمه (ع) هستند] را رها کرد که آن دو [بدون امتزاجی (آمیخته شدنی) به هم] تلاقی میکنند
- ترجمه سلطانیدو دریا (شیرین گوارا و تلخ شور) را رها کرد که آن دو (به هم) تلاقی میکنند
- ترجمه راستیناوست که دو دریا (ی آب شور و گوارا) را به هم در آمیخت تا به هم برخورد کنند.
- ترجمه الهی قمشهای٢٠ بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ
بین آن دو برزخی (حائلی) هست که [هیچیک از] آن دو بر هم غلبه نمیکنند
- ترجمه سلطانیبین آن دو برزخی (حائلی) هست که آن دو بر هم غلبه نمیکنند
- ترجمه راستینو میان آن دو دریا برزخ و فاصلهای است که تجاوز به حدود یکدیگر نمیکنند.
- ترجمه الهی قمشهای