سورهٔ حشر آیه ۸

[و] برای فقرای مهاجری است که از دیارشان و اموالشان اخراج شدند [مقصود این است که کفّار آنها را از مکّه یا از سایر بلادشان اخراج کردند، یا ملائکه آنان را از بلاد کفر، یا از مراتب نفوسشان اخراج کردند] {فرمود: «اخرجو» نه «خرجوا» برای اشعار به اینکه خارج شده از وطنش یا از مقامی به مقام دیگر اگرچه بحسب ظاهر مخرجی (خارج کننده‌ای) نداشته باشد پس او با مخرجی باطنی خارج شده و بنفسه به عنوان خارج شده نیست و خروج او نعمت از پروردگارش می‌باشد} {مراد از مهاجرین کسانی هستند که از مکّه یا سایر بلاد کفر به مدینه مهاجرت کردند یا کسی که از سیّئات به حسنات مهاجرت کرده، یا کسی که از دار النّفس امّاره به دار النّفس لوّامه و از آن به نفس مطمئنّه که آن دو دار الاسلام هستند، و از آن به قلب که همان دار الایمان است هجرت کرده} [در حالی] که [در آن خروج] فضلی و رضوانی از خداوند را طلب می‌کردند {فضل نعم صوری و رسالت و احکام آن و قبول آن است، و رضوان ولایت و آثار آن و قبول آن است} و خداوند و رسولش را یاری می‌کردند آنان همان راستگویانند

(و) برای فقرای مهاجری است که از دیارشان و اموالشان اخراج شدند (در حالی) که فضلی و رضوانی از خداوند را طلب می‌کردند و خداوند و رسولش را یاری می‌کردند آنان همان راستگویانند

مقام بلند (یا غنائم) خاصّ فقیران مهاجرین است که آنها را از وطن و اموالشان به دیار غربت راندند در صورتی که (چشم از خانه پوشیده و) در طلب فضل و خشنودی خدا می‌کوشند و خدا و رسول او را یاری می‌کنند، اینان به حقیقت راستگویان عالمند.