سورهٔ انعام آیه ۱۲۵

پس کسی را که خداوند اراده کند که او را [به رسالتی] هدایت کند سینهٔ او را برای اسلام شرح (گشاده) می‌کند {صدر به اعتبار وجه آن به قلب محلّ «اسلام» و محلّ قبول رسالت و احکام آن است همانطور که آن به اعتبار وجه آن به حیوانیّت و طبع، محلّ کفر و قبول احکام شیطان است، و «شرح» (گشودن) آن عبارت از استعداد آن بر قبول احکام هر کدام از دو طرف در دو جهت خود است پس «شرح» آن برای «اسلام» کمال استعداد آن برای قبول آنچه است که آن را به سوی قلب متوجّه می‌سازد، و «شرح» آن برای کفر عبارت از کمال استعدادش برای قبول آنچه که آن را به سوی شیطان و به سوی اهویهٔ آن متوجّه می‌کند است} و کسی را که بخواهد که او را گمراه کند صدر او را [از قبول آنچه که او را به جهت قلب متوجّه می‌کند] تنگ و سخت (بسته) قرار می‌دهد گویی که [در قبول رسالت و اسلام] در آسمان صعود می‌کند این‌چنین [همانطور که بر کسی که می‌خواهد او را گمراه کند شکّ و ضیق (تنگی) قرار می‌دهد] خداوند پلیدی را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند قرار می‌دهد

پس کسی را که خداوند اراده کند که او را هدایت کند سینهٔ او را برای اسلام شرح (گشاده) می‌کند و کسی را که بخواهد که او را گمراه کند صدر او را تنگ و سخت (بسته) قرار می‌دهد گویی که (در قبول رسالت و اسلام) در آسمان صعود می‌کند این‌چنین خداوند پلیدی را بر کسانی که ایمان نمی‌آورند قرار می‌دهد

پس هر که را خدا هدایت او خواهد قلبش را برای پذیرش اسلام باز و روشن گرداند و هر که را خواهد گمراه نماید (به حال گمراهی واگذارد) دل او را از پذیرفتن ایمان تنگ و سخت گرداند که گویی می‌خواهد از زمین بر فراز آسمان رود. این چنین خدا آنان را که به حق نمی‌گروند مردود و پلید می‌گرداند.