سورهٔ حاقه آیه ۵۲

پس به (سبب) اسم پروردگار عظیم خود [خدای را] تسبیح کن {مراد از تسبیح ربّ تنزیه لطیفۀ انسانی است که آن مظهر الله و آن به وجهی ربّ و به وجهی اسم ربّ است چه تسبیح معلّق بر الله شود یا بر ربّ یا بر اسم ربّ یکسان است} {از صادق (ع) است: چون رسول خدا (ص) دست علی (ع) را گرفت و ولایت او را اظهار کرد آن دو جمیعاً گفتند: به خدا سوگند که این از جانب خداوند نیست و این چیزی نیست مگر آنکه محمّد (ص) خواسته که به پسر عمویش شرافت دهد پس خداوند این آیات را نازل نمود، و در خبری است: دربارۀ امیر المؤمنین (ع) و معاویه علیه ما علیه نازل شده است}.

پس به (سبب) اسم پروردگار عظیم خود (خدای را) تسبیح کن.

پس به نام خدای بزرگوار خود تسبیح گوی و آن را به ستایش یاد کن.