سورهٔ معارج آیه ۲۳

کسانی که آنان بر نمازشان دائم هستند {نماز اسم است برای هر آنچه که با آن به خداوند توجّه می‌شود و به عبارتٍ اخری نماز همان تحلّی (آراستن) به حلی (زیور) اوصاف روحانییّن است چنانکه زکات به عنوان اسم برای تبرّی (پیراستن) می‌باشد از هر آنچه که از آن تبرّی می‌جوید، و نمازِ قالب بحسب اذکار و افعال مختلفه در شرایع بوده، و چون شریعت محمّد (ص) کامل‌ترین شرایع می‌باشد نماز قالبیّه در آن اکمل نمازها قرار داده شده مشتمل بر عبادات جمیع اصناف ملائکه از کسانی که آنها «قیام لا ینظرون» و از «الرّکّع والسّجّد» (رکوع کنندگان و سجده کنندگان) هستند و بر نماز جمیع اصناف موالید از طبایع منطبعه (سرشته) و نفوس نباتیّه که آنها به وجهی «قیام لا ینظرون» هستند و به وجهی «سجّد» (سجده کنندگان) و منطبعه هستند، و از نفوس حیوانیّه که آنها بالطّبع «راکعۀ منکوسه» هستند و از نفوس انسانیّه که همان قائمه به «أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ» متمکّن شده از رکوع و سجود و قیامی که برای سایر موجودات می‌باشد هستند، و چون نماز قالبی مانعه از اَشغال (اشتغال‌ها) ضروریّه از خوردن و آشامیدن و طلب حاجات و قضای حاجت و خواب می‌باشد ادامت آن ممکن نمی‌باشد مگر بنابر ضرب از تأویل و مجاز به اینکه مراد از ادامت آن عدم فوت آن از اوقات مقرّرهٔ آن باشد، پس باید ادامت نماز قلبی مأخوذه از ولیّ امر مراد باشد زیرا اگر انسان به عنوان مواظب بر آن بطور مستغرق در آن باشد اَشغال ضروریّه از اقامۀ آن مانع نمی‌شود بلکه انسان در حالت خواب نیز بدون تعمّل و فکر و رویّه‌ای به آن مشغول می‌باشد، و لذلک فرمود «بر نماز خود» یعنی نماز مخصوصه به آنها زیرا هر انسانی نمازی خاصّ دارد که غیر او در آن مشارکت نمی‌کند به خلاف نماز قالبیّه که آن مشرّعه (تشریع شده) برای همه است که اختصاص به فردی غیر فردی دیگر ندارد، و مجمل قول این است که ولایت حاصله به بیعت دوّم همان نمازی است که انسان را از رذایلی که هلوع (حریص) بودن او از آنها است پاک می‌سازد و تحلّی او به حلیت خصائل حسنه‌ای است که ادامت نماز قالبیّه و قلبیّه و صدریّه از آنها است}

کسانی که آنان بر نمازشان دائم هستند

آنان که دایم در نماز (و طاعت الهی) عمر گذرانند.