سورهٔ انسان آیه ۲۵

و اسم ربّ خود را [دائماً یا مخصوصاً] در بامدادان و شامگاهان [برای شرافت آن دو] ذکر کن {اسم ربّ همان لطیفهٔ انسانیّه است که همان ولایت تکوینیّه است و با ولایت تکلیفیّه تقویّت می‌شود، سپس صاحب ولایت و رسالت، سپس هر کسی است که ولایت را قبول کرده، سپس هر وجود عینیِ امکانی است، سپس الفاظ و حروف موضوعه (وضع شده)، سپس نقوش مکتوبه (نقش‌های نوشته شده) هستند}

و اسم ربّ خود را ذکر کن در بامدادان و شامگاهان

و نام خدایت را صبح و شام (به عظمت) یاد کن.