سورهٔ اعراف

همانا کسانی که تقوا پیشه کرده‌اند [می‌خواهند از وسوسهٔ شیطان پرهیز کنند] وقتی که طائفی (وسوسه‌ای) از شیطان آنها را لمس (خطور و وسوسه) کند [اوامر او تعالی و نواهی او را] ذکر می‌کنند [یا سوء عاقبت طائف (وسوسه) را یاد می‌آورند، یا به ذکر مأخوذ از ولیّ امرشان ذکر می‌کنند، یا به فکر حاصل از ذکر مأخوذی که آن مثال شیخ او است را به یاد می‌آورند] پس آنوقت آنها مراقب هستند [به سوء عاقبت طائف یا به اینکه طائف از شیطان است، یا به جذب طائف به سفل سجین یا اینکه آن شیطانی است که او را از قِبل ابلیس وسوسه می‌کند]

و [حال اینکه] برادرانشان [اخوان کسانی که تقوا پیشه می‌کنند یا اخوان شیاطین از انسان] آنها را به گمراهی می‌کشانند (بر مخالفت با امر فریب می‌دهند) در آن هنگام کوتاهی نمی‌کنند

و وقتی که برای آنها آیه‌ای [از درخواست‌هایشان یا آیه‌ای از قرآن را دربارهٔ احکامشان به هنگام مسئلتشان (درخواستشان)] نمی‌آوری [درخواست کنندگان] می‌گویند چرا تو آن را برنگزیدی (اختیار نکردی)؟ بگو: جز این نیست که من از آنچه که از پروردگارم به من وحی می‌شود تبعیّت می‌کنم این [قرآن یا این مذکور] بصیرت‌هایی از سوی پروردگار شما است و به عنوان هدایت و رحمت است برای مردمانی که ایمان می‌آورند

و وقتی که قرآن قرائت می‌شود پس به آن گوش کنید و سکوت کنید راجی به اینکه شما [مورد] رحمت [واقع] شوید

و یاد (ذکر) کن پروردگارت را [پروردگار مضاف یا مطلقت را] در نفس خود [یعنی نه بر زبانت که آن متبادر است] {و آن اشاره به ذکر خفی است همان که مصطلح صوفیّه است و لذا آن مقدّم شده، و مراد از ذکر اعمّ از ذکر نقشیّ مثالی مأخوذ از ولیّ امر و از ذکر تمثالی مثالی است که از آن به فکر و حضور تعبیر می‌شود، و آن تصوّر مثال شیخ نزد ذاکر است و آن در ذکر ابلغ (رساننده‌تر) از نقشیّ مثالی است و آن ابلغ از زبانی غیر مجهور (با صدای بلند اداء شده) و آن ابلغ از مجهور است، و اجازه می‌دهد که از ذکر در نفس، مطلق تذکّر ربّ یا تذکّر امر و نهی او به هنگام هر فعالی اراده شود} با تضرّع و از روی خوف و [با زبان و] بدون جهر (بلند اداء کردن) گفتار {و آن اشاره به ذکر جلی است که آن از مصطلحات صوفیّه است و امّا ذکر زبانی مجهور چنانکه آن شأن قُرّاء (قاریان) و قَصّاص (قصّه‌سرایان) و عوام است و مذمّت آن وارد شده و از سنّت صوفیّهٔ صافیّه نیست} در صبحگاهان و شامگاهان [یعنی در جملهٔ اوقاتت] و از غافلان [منهمک (کوشنده یا شیفته) در غفلت] نباش

همانا کسانی که نزد پروردگار تو هستند [کسانی که برای آنها حضور نزد او از انبیاء (ع) و رسولان (ع) و خلفای آنها در سلسلهٔ صعود و ملائکهٔ المقرّبین در سلسلهٔ نزول حاصل شده] از عبادت او استکبار نمی‌کنند و پیوسته او را [بر سبیل استمرار] تسبیح می‌نمایند و پیوسته [با استمرار] برای او سجده می‌کنند {پس اگر می‌خواهی به آنها ملحق شوی و به صفات آنان متّصف گردی پس از ذکر او غافل مشو}.